ความรู้ในปฏิจจสมุปบาท ความรู้ในธรรมสิบหมวด ความรู้ในอริยสัจสี่

นี้คือเบื้องต้นแห่งพรหมจรรย์

การจะเห็นปฏิจจสมุปบาท การจะเห็นธรรมสิบหมวด

การจะเห็นอริยสัจสี่

ต้องอาศัยโยนิโสมนสิการ ไปตามปฏิจจสมุปบาท หรือธรรมสิบหมวด ทั้งสิ้น

ถ้าไม่รู้ปฏิจจสมุปบาท ไม่รู้ธรรมสิบหมวด จะเดินมรรคได้อย่างไร

การโยนิโสมนสิการ ไปตามหลักปฏิจจสมุปบาท

จนเห็นแจ้งในปฏิจจสมุปบาท

ปัญญาการรู้แจ้งในธรรมทั้งหลาย ย่อมเกิดขึ้น

การหลุดพ้นจากธรรมทั้งหลาย อันเป็นทุกข์ ย่อมเกิดขึ้น

สติ คือ การระลึกรู้ ที่จะเป็นไปเพื่อให้เกิดปัญญา

สติ จะเกิดได้เฉพาะในอริยชน เท่านั้น

นี้คือ แนวทางเดินมรรค

โดยอาศัย การมนสิการ ในอายตนะ

ลม คือ รูป

ลม คือ กาย

อาศัยลม อาศัยรูป อาศัยกาย เพื่อเจริญสติปัฏฐานสี่

กรรมไม่ดำไม่ขาว นี้เกิดขึ้นได้ยาก

ยากจนพระศาสดา ไม่คิดจะบอกสอน เพราะผู้บุญน้อย อินทรีย์อ่อน

จะสร้างขึ้นไม่ได้

เทวตานุสสติ

ถ้าไม่รู้ยิ่ง ไม่กำหนดรู้

ย่อมไม่คลายกำหนัด ย่อมไม่ละ ย่อมไม่ควร เพื่อความสิ้นทุกข์

แต่ถ้ามีการกำหนดรู้ จนรู้ยิ่งแล้ว

ย่อมคลายกำหนัด ย่อมละ ย่อมถึงความสิ้นทุกข์ได้

โยนโสมนสิการ ไปตามหลักปฏิจจสมุปบาท

นี้คือ รุ่งอรุณแห่งอริยมรรค

ต้องอาศัย ความรู้ในปฏิจจสมุปบาท

ต้องอาศัย ความรู้ในธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น

แล้วมนสิการอย่างแยบคาย เพื่อเห็นแจ้งใน ความไม่เที่ยง ความเป็นทุกข์ ความไร้สาระ ไร้แก่นสาร ไร้อัตตา ในธรรมชาติทั้งปวง ที่มีในวัฏฏะ

เมื่อเห็นแจ้งแล้ว จึงจะน้อมไปในวิราคะได้