พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๗ หน้า ๗๕ อุปยสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๗ หน้า ๒๕๕ ภวเนตติสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๒ หน้า ๕๐๐ จูฬเวทัลลสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๘ หน้า ๓๘๑ ทุติยกามภูสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๖ หน้า ๓๗ ทสพลสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๗ หน้า ๘๗ สัตตัฏฐานสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๘ หน้า ๑๑ ปฐมปุพเพสัมโพธสูตร

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ)

เล่มที่ ๒๑ หน้า ๗๙ วิปัลลาสสูตร

เล่มที่ ๑๖ หน้า ๑๙ โมลิยผัคคุนสูตร

เล่มที่ ๑๘ หน้า ๑๓๙ สักกปัญหสูตร

เล่มที่ ๒๕ หน้า ๗๗๐ อุทยมาณวกปัญหาที่ ๑๓

ฟังแล้วใคร่ครวญให้แยบคายเพื่อเจริญสติ เจริญปัญญา ได้อย่างถูกต้องตามหลักคำสอนพระศาสดา

พระไตรปิฎก ไทย (ฉบับมหาจุฬาฯ) เล่มที่ ๑๒ หน้าที่ ๑๐๑

มหาสติปัฏฐานสูตร

ว่าด้วยการเจริญสติปัฏฐาน สูตรใหญ่

เห็นความเกิดชัด (คือเห็นสังขตัง เห็นปฏิจจสมุปปันนังชัด) ย่อมเห็นความไม่เที่ยงชัด ย่อมเห็นความเป็นธรรมที่อาศัยกันเกิดขึ้นชัด ย่อมทำให้ไม่เห็นเป็นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาในธรรมเหล่านั้นอยู่

เห็นความดับ คือเห็นความเป็นทุกข์ ของธรรมะนั้นชัดเจน (เพราะเกิดแล้ว ปรุงแต่งแล้ว ย่อมสิ้นไป เสื่อมไปคลายไปดับไปในที่สุด)

ดังนั้นการเห็นความเกิดความดับ จึงทำให้แจ้งใน ความไม่เที่ยงของธรรมทั้งปวง ความเป็นทุกข์ของธรรมทั้งปวง ความเป็นอนัตตาของธรรมทั้งปวง

ปฏิจจสมุปบาท ธรรมชาติที่อาศัยกันเกิดขึ้น เป็นอย่างไร

ขอให้ตั้งใจ ใส่ใจ ฟังให้ดี

การพิจารณาเนื้อความตามกาลมีอานิสงส์ ๖ ประการ

(ภิกษุในธรรมวินัย จะได้รับอานิสงส์ ๖ ประการนี้)

ภูตะ มีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดาเพราะอาหาร