Yaşadığımız şeyin adını dosdoğru koymak mı yoksa "Bak bu bile işlerine yarayacak, göreceksin" diye umutsuzluğu körüklemek mi? Anlatmaktan vazgeçmek mi yoksa ısrarla ümide yelken açmak mı? Sorular zor ama yanıtsız değil.