Hatice, dedim. Ben Leyla’yım, dedi.

Ürperdim. Yol kayboldu. Ay sustu.

Rüzgâr bütün yapraklardan çekildi.

Yalnızlık işte, dedim.

''Yok.'' dedi, sevmek arzusu.

Bir tek ölüler yalnızdır.

Bir daha ürperdim. Gülümsedi.

Su gülümsedi. Kedi kalbime yürüdü.

İnsanlar, dedim, konuşmuyor, dinlemiyor.

Korku, dedi. Bilmek korkusu,

Anlamak korkusu,

Yaşamak korkusu...

Hatice, dedim.

''Benim.'' dedi

Ürperdim.

Ölüm yok, dedim.

''Yok.'' dedi.

Yalnızlık bile yok.

Bir tuhaf ayrılık bu.

Gitmemişsin. Birazdan geleceksin.

Varsın ve yoksun.

''Elbette varım.'' dedi.

''Aynaya bak. Duvara bak. Sokağa bak.

Gözyaşıyla yazılmış bir yazıyım yüzünde.

Her bir kirpiğinde iç geçiren zaman benim.

Sokaklar kalabalık ama odalar benim.

Sana bakan herkesin gözbebekleri benim...''

Öyle oluyor dedim

Sen nasıl biliyorsun bunu?

Ömür Hanım, dedim.

''Ben Leyla’yım.'' dedi.

Ömür Hanım, dedim.

''Benim.'' dedi.

Yalnızlık yıkıcı dedim.

''Bilmem mi?'' dedi

''Hele geceleri, hele sen evdeyken.''

''Yazıyor musun?''

Döne döne, dedim.

Yazmazsam, bir daha öleceksin

Yazmazsam seni sevemeyeceğim.

Dünya yetmedi, Mezarda bile yalnız bırakıyorum seni...

Biliyor musun Hatice?

Şimdi binlerce Ömür Hanım seni seviyor

Ben binlerce Ömür Hanım’ı seviyorum

Binlerce güzellikle büyüyorsun, büyüyorsun.

Sana layık bir ölü olmak için çırpınıp duruyorum.