ამჟი ხოხა ლჷლგმე სი̄მაქს,

დეცე ანტყუ̂სგა̈რს ხეჰე̄წუ̂ა̄̈ლ,

ეჩა̄ნღო სერ სოფელისგა,

ა̈ხფას თეკლა̄̈ ლიღე̄შგა̄̈ლ.

გიერგჷდ თეკლა ქალა̈იცხუ̂აპე,

ესყახ დაბრე ძგიდა̈რქა,

ლიგუ̂ნი-ლიკი̄ლი ჩუ̂ათქუ̂იცნეხ,

ბაჯნა̈გ ხაჴიდხ პილა̈რქა.

ისგუ̂ა ლეჟრის ა̈დკუ̂იჰ ალა,

მიშგუ̂ა ბუბად უ̂ები ლე̄თ,

ჟი ლა̈იმარა̄̈ნ ლა̈იმახუ̂ა̄ლთე,

ხოლა უ̂ობ ლა̈სუ̂ საფტინ ლე̄თ.

ხოცი̄ვა̈რი ლაჴუ̂რაისგა,

გიერგ ჩუსგურ საკარცხულჟი,

ქორა̈ მახუ̂ში ჭუნი̄რს აშუ̂მე,

თეკლა ჩულჷგ ხოლა̄მ გუჟი.

2x ვოი ალ თე̄როლა̈რ, ვოი ალ ნექჭო̄ლა̈რ,

მიშგუ მიხახ მი!

სგა ლახთოფე ლაჴუ̂რაისგა,

ფინდიხ ხაჴიდ გუ̂ამა̈რისგა,

ვოი ლეშხია̄ქ ეჯ ლე̄თი ლე̄თ,

ჟეღი̄ კი̄ლდა სოფელისგა.

ა̈ხღუ̂ა̈ჭხ ამხუ̂ა̈რ მიშგუ ბუბას,

გუნ ახთოფეხ უ̂ეშგიმისგა,

მიჩ მა̄მ ხოია̈ხ ფინდიხ მარე,

ჩა̈ჟს ახჷხუ̂იეხ ფოყარისგა.

ესჷსიპჷდ ეჩქა მიჩა კუთხუ̂ა,

ესნი-ესინ ხოცა̄დუნე,

ლეჟრი, საბრალ მინე დედედ,

კი̄ლჷდ კი̄ლჟი ლოხცა̄დუნე.

2x ვოი ალ თე̄როლა̈რ, ვოი ალ ნექჭო̄ლა̈რ,

მიშგუ მიხახ მი!

ზა̈ი ღეთ ახა̄დ მიშგვა ბუბას,

ლაპე̄ჟუნა̄ლს მურყუ̂ამისგა,

ლუზრობისგა ჟი ლა̈იდარეხ,

ფინდიხ ხაჴიდხ ფოყა̈რისგა.

ფინდხი ნა̈ყირუ̂ს ქო̄ხსა̈დ მარე,

უჩი̄ჟალად ღალ ასა̈დ,

აშხუ̂ნი ფოყ ჟი ლა̈ხფჷრა̄̈ნ,

ჩუ̂ა̈დმჷზგარა̄̈ნ, მეკჷლდ ასა̈დ.

ეჩა̄ნღო სერ საბრალ თეკლას,

სგა ლეტეხ ხა̄დ ლამუ̂ართე,

მინე ბედ ი მინე იღბალ,

ჟი ლა̈ისიპდა ლერთანთე.

ჩია̈შხა̈ნქა ხოჩა̄მ თეკლას,

მა̈გ ხოლა გარ ლახსჷმდა,

ლჷშიხ ფაუ̂ი̄ლდ შჷნჟი ხუღუ̂ა̄̈ნ,

ტჷტ-ლეჩხრიკეს ხასგურდა.

მიშგუ̂ა ბუბად ხა̄̈ქუ̂ე თეკლას,

ისგუ მალა̈ტშუ̂ გუ̂ამა̈რ მეშხი.

ლე̄თ ი ლადა̈ღ სი ჯაჭკუ̂ა̈რი,

გარჯ მიჴდენი, გუ̂ი̄ლდ მეჟუ̂მი.

ლათხუ̂ია̈რჟი კოჯა̈რისგა,

ნამფე̄რუ̂ათე სი მეწუ̂ე̄ნი,

ჴა̈ნი მიჭუ̂თეჲსგა ლახ ადრი,

ჩი̄თე ჯაღუ̂იჭ, ჟი ჯითხე̄ლი.

გაცხა̈ჲდ სი ხი და̈ლი მაჯო̄ნ,

მარჷგლიტ შდჷქა̈რ ეშ ჯიწკლე̄პი,

თე̄რა̈ლ ჯისგურ ლემზჷრა̈ლზუმ,

ისგუ მჷსგდი ქაისუ̂ე̄ყი.

ესაა ხვედრი პატიოსნების,

ცით ვარსკვლავებიც კი გწვდებიან,

და მას შემდეგ თეკლას გამო,

დიდი დავიდარაბა ატყდა.

გიერგმა თეკლა მოიტაცა,

მიჰყავთ დაბდერის პირას,

წივილ- კივილს უშლიან,

პირზე ხელს აფარებენ.

ეს ამბავი ბიძაჩემმა,

მაშინათვე რომ გაიგო,

ცხენი მყისვე შეკაზმა,

თოფ-იარაღი ხელთ აიღო.

ბუბა გიერგს უთვალთვალებს,

მჯდომარეს საკარცხულზე,

მახვში უკრავს ჭუნირზე,

თეკლა უზით უგუნებოდ.

რომ ესროლა ფანჯარაში,

მოახვედრა შიგ გულმკერდში,

იმ ბედშავ ღამეს, ძაღლებიც კი

კიოდნენ მთელ სოფელში.

დაედევნნენ მოსაკლავად,

დიდძალი ტყვია ესროლეს,

მას არ მოხვდა ტყვია თუმცა,

ცხენი ბარძაყში დაუჭრეს.

დაუმიზნა ბუბამ მდევრებს,

თოფით კიდევ ერთი მოკლა,

ამის მნახველი მათი დედა,

შეშლილივით კიოდა.

წელიწადი იყო ბუბა,

დამალული მაღალ კოშკში,

მაინც დაჭრეს თოფით ფეხში,

სოფლად ერთ-ერთ შეკრებაზე.

სიკვდილს ბუბა გადაურჩა,

თუმცა ოჯახს ვერ ეღირსა,

დავრდომილი ფეხით ბოლოს,

დარჩა ბუბა ხეიბარი.

ამის მერე საბრალო თეკლა,

დაუბრუნდა მამის ოჯახს,

ორივენი ბედმა და იღბალმა,

გაიმეტა მარცხისთვის.

ბიძაჩემმა უთხრა თეკლას,

შენი სიყვარულით ვიწვი,

დღე და ღამე შენზე ვფიქრობ,

გულს მისერავს შენზე ფიქრი.

ნადირობისას შენი სახე,

ყველგან იგი მელანდება,

ყველგან გნახავ, სულ მოგაგნებ

ხარის რქაშიც რომ დაგმალონ.

სილამაზით დალსა ჰგევხარ,

კიდევ მასზედ უკეთესი,

თვალ-წარბი გაქვს უბადლო და ბროლივით კბილები.