Bu tuvalde akşam bir kurdeladır

Gök çözük sevgili saçlarıyla anlatıldığından

Ayrıca ırmak yataklarına yer verilmemiş

Ressam diyor ki,

Su düşlemek için vardır

Aya gelince susuyor ressam, 

Kurdeladan bir akşam

Bir tabutun yandan görünüşü 

Sokak el ayak çekilmiş ama ev orda durmuyor

Şu boş palto bir dolambaçsa eğer

Dolambaç giyilebilen bir şeydir ve 

Dünyanın bütün kurdelaları yapayalnız

Her şey simsiyah,

Her şey simsiyah,

Her şey

El ayak çekilmiş ama ev orda durmuyor, durmuyor

Ama ev orda durmuyor,

Durmuyor

Biri daima yürür –dışarıda

Yokken dışarısı, dışarısı diye bir şey dışarıda

Bu tuvalde nesne kendisi değil

Diyelim, sokakta allak bullak bir adam

Yalnız allak bulaklığı boyuyor ressam

Ne sokak ne adam

Hem sokak hem adam.

Boşaltılmış şehirler kadar yalnızdır

Bir şehirde,

Bir duvara asılı

Üfleyeni kalmamış kınalı bir kaval kadar mahzun

Kınalı bir kaval kadar mahzun

Kınalı bir kaval kadar mahzundur

Adına sessizlik dedikleri o ses nereye  gitse yanındadır

Engel olamaz susmasından kelimeler olur engel olamaz

Yani, yirmi dokuz yaşında

Yani, ceplerini can erikleriyle doldurup

Sokaklarda bademli düşlere eyleşen aylak adam

Açıklamalıdır ki 

Kelimesiz bir yalnızlık mümkün değildir

Açıklamalıdır ki romancı yanılmıştır bu noktada

caddeleri ve aynaları olan bu şehre kaçırtan budur

Boşaltılmış şehirler kadar yalnızıdır

Kelimeye yargılıdır

Bir şehirde

Bir duvara asılı

Üfleyeni kalmamış bir kınalı kaval kadar mahzun.