„Sú óverkun á ull hjá oss Íslendingum, og að hún er í eins litlu áliti erlendis, á að miklu leyti rót sína að rekja til undirbúnings á henni undir þvottinn. Það er oft og tíðum sú óhirða og skeytingarleysi með ullina óþvegna að hún er tekin blaut af skepnunni og troðið af alefli ofan í poka, með skarni og öllu saman, og svo flutt langar leiðir og látin sitja í pokunum þar til hún er þvegin, sem getur verið fleiri vikur. En best mun vera að rýja féð í þurru veðri og bera ullina upp í byng en láta hana ekki í poka, og sé hún geymd úti, að breiða vel ofan á hana svo sólarhiti og bleyta nái ekki til að skemma hana. Og þvo hana sem allra fyrst eftir að hún er tekin af skepnunni og hrista áður sem best úr henni sand og mold og greiða vel alla flóka. Þvottaefni á ullina mun óefað hland vera það besta sem hér er kostur á.“

Þessa grein - „Lítil bending: um meðferð á vorull áður en hún er þvegin“ - skrifaði A.J. í tímaritið Norðurljós árið 1891.

Íslenska sauðkindin verður sem sagt í brennidepli í Glans í dag. Íslenska sauðkindin hefur fylgt Íslendingum frá landnámi. Í dag eru 400 til 500 þúsund fjár hér á landi. Stofninn hefur haldist einangraður í aldanna rás og er einstakur. Þetta kemur fram á vef Ístex.

En hvað er svona einstakt við íslensku kindina og íslensku ullina? Hvernig er ferlið, frá því ullin er áföst kindinni og þar til fólk klæðist henni, Hvernig varð þá íslenska lopapeysan til? Hvernig hefur hún varðveist og þróast í gegnum aldirnar? Hvaða þýðingu hefur hún fyrir okkur?

Umsjónarmaður: Katrín Ásmundsdóttir