Με αφορμή τη Δεύτερη εισβολή και την κατάληψη της Αμμοχώστου, ο Δήμαρχος του κατεχόμενου Δήμου, μιλά για την αγαπημένη του πόλη. Περιγράφει τις αναμνήσεις του από τη γειτονιά του στον Άγιο Λουκά, όπου έζησε μέχρι τα 19 του χρόνια. Περιγράφει το ηλεκτρισμένο κλίμα μεταξύ των μαθητών, τα ζόρικα χρόνια της στρατιωτικής του θητείας και κυρίως εστιάζει στο μετά, στο πώς είναι η ζωή ενός πρόσφυγα. Μιλά με συγκίνηση για τον καημό των γονιών του για επιστροφή, για την έγνοια τα παιδιά των προσφύγων να μην ξεχάσουν τις ρίζες τους. Τί σημαίνει η Αμμόχωστος για το Κυπριακό, τί σημαίνει η στήριξη των προσφυγικών σωματείων εκ μέρους της πολιτείας; Υπάρχει επιστροφή ή μοιάζει ένα άπιαστο όνειρο;