به ما گفتهاند مادر شدن طبیعی است.
گفتهاند وقتی بچهات را ببینی، عشقش را بدون قید و شرط حس میکنی.
گفتهاند مادری غریزه است و زن برای آن ساخته شده.
گفتهاند بچهدار شدن زندگی را کاملتر میکند.
اما وقتی با واقعیت مادری روبهرو میشویم، همیشه همهچیز شبیه این روایتها نیست.
خستگی، از دست دادن بخشی از زندگی قبلی، تردید، خشم، پشیمانی، احساس دوگانگی یا حتی این سؤال که «آیا من واقعاً برای مادر شدن ساخته شدهام؟» میتواند جایی میان آنچه به ما وعده دادهاند و آنچه واقعاً تجربه میکنیم ظاهر شود.
و شاید یکی از خطرناکترین بخشهای این ماجرا همین باشد: وقتی واقعیت با وعدهها جور درنمیآید، بهجای اینکه خودِ روایت را زیر سؤال ببریم، ممکن است فکر کنیم مشکلی در ما وجود دارد.
در این اپیزود از «زن، بدن، ذهن»، با الهام از کتاب Why Have Kids? نوشتهی جسیکا والنتی، دربارهی همین فاصله حرف میزنیم؛ فاصلهای میان تصویری که جامعه از فرزندآوری و مادری به ما میدهد و تجربهای که ممکن است واقعاً با آن روبهرو شویم.
شاید سؤال فقط این نباشد که «چرا بچهدار میشویم؟»
شاید لازم باشد بپرسیم: چه چیزهایی دربارهی بچهدار شدن به ما گفتهاند که هیچوقت فرصت نکردیم دربارهشان سؤال کنیم؟
اگر تجربهای از فرزندآوری، مادر شدن یا حتی انتخابِ بچهدار نشدن دارید که با چیزی که پیش از آن دربارهاش شنیده بودید متفاوت بوده، خوشحال میشوم آن را با من و شنوندههای پادکست به اشتراک بگذارید.
میتوانید از طریق دایرکت اینستاگرام پادکست برای من بنویسید.
شاید تجربهی شما همان چیزی باشد که به زن دیگری کمک کند بفهمد: «من مشکلی ندارم؛ شاید چیزی که به من گفته بودند، تمام واقعیت نبود.»
برای آشنایی بیشتر با من٫ به صفحه لینکدین یا گوگل اسکولار من سری بزنین.
پایان.
موسیقی از سایت freetouse. نام ترک Conspiracy Detective از Walen