กล่องแห่งความสุข EP.03-วิธีรักษาใจ....ให้อยู่เหนืออารมณ์

มโหสถบัณฑิต ตอนที่ 152

วิโรจนชาดก  ชาดกว่าด้วย  สุนัขจิ้งจอกไม่เจียมตัว

🍎Apple https://apple.co/2UavIP0 ; 📻 Spotify https://spoti.fi/2wJlVWq

ความเสื่อมอันนี้แหละมีอยู่
   กับใครบ้าง! หมด เราท่านทั้งหลาย ทั้งคฤหัสถ์ บรรพชิต หญิงชาย   เด็กเล็กผู้
   ใหญ่ไม่ว่า เสื่อมทีละนิด ทีละนิด ทีละนิด
 เหมือนกับนาฬิกาเดินเหมือนกันทุกคน
 ติณชาติ พฤกษชาติ รุกขชาติ   วัลลิชาติ ใด ๆ ไม่เหลือเลย
 ในกำเนิดทั้ง ๔ สังเสทชะ อัณฑชะ   ชลาพุชะ โอปปาติกะ
 อัณฑชะ สัตว์เกิดด้วยฟองไข่   ก็เสื่อมเหมือนกัน
 สังเสทชะ   สัตว์เกิดด้วยเหงื่อไคลก็เหมือนกัน เกิดขึ้นอาศัยน้ำเป็น
   แดนเกิด ก็เสื่อมเหมือนกัน
 โอปปาติกะ จะลอยขึ้นบังเกิด
 บังเกิดในอบายภูมิทั้ง ๔ เปรต   นรก อสุรกายเหล่านี้ หรือว่าเกิดเป็น
   สัตว์เดียรัจฉานก็เสื่อม
 เกิดเป็นกายทิพย์ ภุมเทวดา   รุกขเทวดา อากาศเทวดา
   จาตุมหาราช ดาวดึงส์ ยามา ดุสิต นิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตตี   ก็มีเสื่อมอีก
   เหมือนกัน เสื่อมทีละนิด ๆ ไปตามหน้าที่ พอหมดหน้าที่ก็แตกกายทำลาย
   ขันธ์ เสื่อมอย่างนี้เหมือนกันหมด
 หรือไปเกิดในชั้นพรหมทั้ง ๑๖   ชั้น พรหมปาริสัชชา พรหมปุโรหิตา
   มหาพรหมา ปริตตาภา อัปปมาณาภา อาภัสสรา ปริตตสุภา อัปปมาณสุภา
   สุภกิณหา อสัญญีเวหัปผลา ก็เสื่อมเหมือนกัน แบบเดียวกันไม่คลาดเคลื่อน
   อวิหา อตัปปา สุทัสสา สุทัสสี อกนิฏฐา ในปัญจสุทธาวาส ก็เสื่อมเหมือนกัน
 หรืออรูปพรหมทั้ง ๔   อากาสานัญจายตนะภพ วิญญาณัญจายตนะภพ
   อากิญจัญญายตนะภพ เนวสัญญานาสัญญายตนะภพ ก็มีความเสื่อม
   ดุจเดียวกัน
 เมื่อมีความเสื่อมเช่นนี้น่ะ   พระพุทธองค์ประสงค์อะไร ?
 จะต้อนพวกเราให้พ้นจากความเสื่อมเหล่านี้ ให้ออกจากภพไปเสีย
   ให้เข้าถึงธรรมกายไปนิพพาน ต้องการอย่างนั้นหนา ไม่ใช่ต้องการท่าอื่น
   หนา จะต้อนพวกเราจะขับพวกเรา จะเหนี่ยวรั้งพวกเราพ้นจากไตรวัฏ
   กรรมวัฏ วิปากวัฏ กิเลสวัฏ ให้ขึ้นจาก "วัฏสงสาร"
 วัฏสงสารน่ะคือ กรรมวัฏ   วิปากวัฏ กิเลสวัฏ
 ที่เวียนว่ายตายเกิดในวัฏสงสารนี้ จะให้ขึ้นจากภพ กามภพ รูปภพ
   อรูปภพ พ้นจากภพทั้ง ๓ ไป ให้มีนิพพานมีที่ไปในเบื้องหน้า ประสงค์อย่าง
   นั้นจึงได้ทรงรับสั่งเช่นนี้ ให้เราไม่เผลอในความเสื่อมนั้น
 ถ้าไม่เผลอในความเสื่อมนั้น   ทำอะไรเป็นได้ผลหมด
 เป็นภิกษุ สามเณร   ทำอะไรเป็นได้ผลหมด เล่าเรียนก็สำเร็จ
   คันถธุระก็สำเร็จ วิปัสสนาก็สำเร็จ ไม่ท้อถอยกันละ
 ฝ่ายอุบาสก อุบาสิกา   ทำนาก็รวยกันยกใหญ่ ทำสวนก็รวยกันยก
   ใหญ่ ทำไร่ก็ร่ำรวยกันยกใหญ่ เป็นคนไม่เกียจคร้านทีเดียว
 ถ้าว่ารับราชการงานเดือนก็เอาดีได้ทีเดียว   หรือไม่ว่าทำหน้าที่อันใด
   เป็นเอาดีได้ทั้งนั้น รุ่งเรืองเจริญด้วยกันทั้งนั้น เพราะแกไม่เผลอ   แกระวังตัว
   อยู่เสมอเช่นนี้
 แล้วก็ทางชั่วแกไม่ทำทีเดียว   แกกลัวมันตามไปลงโทษแก แกไม่ยอม
   เด็ดขาดทีเดียว แกเห็นความเสื่อมอยู่เสมอดังนี้
 ให้เห็นอยู่อย่างนี้แหละ   จึงจะเอาตัวรอดได้
 ถ้าไม่เห็นอย่างนี้เอาตัวรอดไม่ได้ ต้องเห็นความเสื่อมอยู่เช่นนี้
   จาก พระธรรมเทศนา กัณฑ์ที่ ๑๖ เรื่อง ปัจฉิมวาจา

บรรยายโดย...พระมหาธีรนาถ  อคฺคธีโร   ออกอากาศทางสถานีวิทยุ "ปลูกปัญญาธรรม พุทธเรดิโอ (เสียงธรรมของพระพุทธเจ้าเพื่อปัญญาตรัสรู้)" วัดป่าภูผาสูง อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา

กล่องแห่งความสุข EP.02-อยากมีความสุข...ทุกที่ทุกเวลา

มโหสถบัณฑิต ตอนที่ 151

พรหมทัตตชาดก  ชาดกว่าด้วย  ผู้ขอกับผู้ถูกขอ

🍎Apple https://apple.co/2UavIP0 ; 📻 Spotify https://spoti.fi/2wJlVWq

ความเสื่อมน่ะจะนึกที่ไหน?
 นึกถึงในตัวของเรานี่   อัตภาพร่างกายนี้ ไม่คงที่เลย
 ตั้งแต่คลอดจากครรภ์มารดาก็เสื่อมเรื่อยไป เสื่อมไปตามหน้าที่
   เสื่อมขึ้นเสื่อมลง เสื่อมขึ้น ก็เจริญขึ้นเป็นลำดับไป   พอเต็มอายุก็เสื่อมลง
   เรื่อยไป เสื่อมไม่มีหยุดเลย เสื่อมเรื่อย
 เมื่อเสื่อมเป็นดังนี้ละก็   สิ่งทั้งสิ้นหมดทั้งสากลโลก
 ที่เราได้เห็นด้วยตา
 หรือได้ยินด้วยหู
 หรือได้ทราบด้วยจมูก ลิ้น   กาย
 รู้แจ้งทางใจ   อย่างใดอย่างหนึ่งมีความเสื่อมทั้งนั้น ไม่มีความตั้งอยู่
   ได้มั่น อยู่ได้สักชั่วกัลปาวสานเลย มีความเสื่อมเป็นเบื้องหน้า   ให้นึกความ
   เสื่อมอันนี้แหละ ให้ติดอยู่กับใจของอาตมา
 ถ้านึกถึงความเสื่อมดังนี้ละก็   สังเกตได้นะ หัวเราะเสียงดังไม่ค่อยมี
   หรอก อย่างดังก็มีแต่ยิ้ม ๆ แหละ
 เพราะมันนึกถึงความเสื่อมอยู่   มันไม่ไว้ใจทั้งนั้น
 นึกว่าเสื่อมแล้ว   หน้าไม่ค่อยดีหรอก
 หัวเราะดังกับเขาไม่เป็นหรอก   เป็นแต่ยิ้ม ๆ อย่างขบขันเต็มทีก็เป็น
   แต่ยิ้ม ๆ เท่านั้น หรือแย้มโอษฐ์เท่านั้น มันนึกถึงความเสื่อมประจำใจอยู่   
 ถ้านึกถึงความเสื่อมประจำใจได้ดังนี้ละก็ หากว่าเป็นภิกษุสามเณร
   จะต้องเรียนเป็นนักปราชญ์ของเขาได้ ทางคันถธุระ ทางวิปัสสนาธุระ เพราะ
   แกนึกถึงความเสื่อมอยู่
 ถ้าเป็นหญิง เป็นชาย   เป็นฆราวาสครองเรือน จะต้องมีหลักฐานมั่น
   คงใหญ่โตทีเดียว ไม่ใช่คนเหลวไหล ไม่ใช่คนเลวทราม ต้องเป็นคนอยู่ใน
   ความพยายามทีเดียว มันหมดไปสิ้นไป รออยู่ไม่ได้
 ใจ กายขยันนัก   เพราะนึกถึงความเสื่อมอยู่ แกไม่รอผู้หนึ่งผู้ใดละ
   แกกลัวชีวิตของแกจะหมดไป แกรักษาชีวิตของแก
 หากว่าแกจะมารักษาศีลทางวัด   แกก็ปฏิบัติอย่างเคร่งครัดทีเดียว
   แกกลัวชีวิตมันหมดไปเสีย กลัวจะไม่ได้ศีลเต็มที่ เป็นแต่เพียงรักษาศีล   กลัว
   จะไม่เข้าถึงอธิศีล
 ถ้าว่าแกทำสมาธิล่ะ   แกก็ทำได้อย่างงดงามทีเดียว เพราะแก
   พยายามไม่หยุดยั้ง แกกลัวชีวิตจะไม่พอ แกรีบทั้งกลางวันกลางคืนทีเดียว นี้
   สมาธิของแกก็มั่นคง ผิดกับบุคคลธรรมดา
 ถ้าแกเจริญทางปัญญาล่ะ   แกก็โชติช่วงทีเดียว คนอื่นไม่อาจที่จะ
   เข้าถึง เพราะแกคำนึงถึงความเสื่อมของอัตภาพร่างกายของแกอยู่เสมอ แก
   ก็ทำปัญญาได้รุ่งเรืองเจริญดี
 แกทำธรรมละก็เจริญดีทีเดียว   เพราะแกนึกถึงความเสื่อม
 ทางโลกก็เจริญดีเหมือนกัน   เพราะแกกะวีกะวาดจัดแจงให้เรียบเสีย
   ในการเลี้ยงชีพ จะได้ทำความดียิ่งขึ้นกว่านั้นต่อไป
 เหตุนี้ความเสื่อมที่พระจอมไตรวางโอกาสไว้ให้เราท่านทั้งหลายน่ะ
   ตรึงใจไว้ในวันมาฆบูชา ที่พระจอมไตรทรงรับสั่งในเรื่องธรรมในวันมาฆบูชา
   น่ะ เป็นโอวาทย่อย่นสกลพุทธศาสนาสำคัญนัก
   จาก พระธรรมเทศนา กัณฑ์ที่ ๑๖ เรื่อง ปัจฉิมวาจา

บรรยายโดย...พระมหาธีรนาถ  อคฺคธีโร   ออกอากาศทางสถานีวิทยุ "ปลูกปัญญาธรรม พุทธเรดิโอ (เสียงธรรมของพระพุทธเจ้าเพื่อปัญญาตรัสรู้)" วัดป่าภูผาสูง อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา