கைவிடப்பட்டது இந்தக் கதையில் காதல் மட்டுமே! பாவம் அநாதையாக நிற்கிறது!

பிள்ளைகளால் சரியாக கவனிக்கப்படாத ஒரு ஏழைக் கிழவர் மற்றொரு பணக்கார கிழவருக்கு கடிதம் எழுதுகிறார். தன்னைச் சுற்றி நிகழும் சம்பவங்களை, தன் கடைசி ஆசைகளை, மகன் மருமகள்களைப் பற்றியெல்லாம் எழுதுகிறார். உண்மையில் வேதனைப் பட்டாலும் அடியோடும் அங்கத நடையினால் நம்மை புன்னகைக்கவும் வைக்கிறார் திலீப்குமார்.

காடுகள் அழிவதனால் ஏற்படும் பேரிடர்களைப் பற்றி அறிவோம். இந்த சோ.தர்மனின் கதை நாம் அஞ்சி நடுங்கும்படியான ஒரு சாத்தியத்தைப் பேசுகிறது. இப்படியும் நடந்து விடுமோ? கடவுள் தான் காப்பாற்ற வேண்டும்!

நோய்களை உண்டாக்கும் கிருமிகளும் அவற்றுக்கு எதிராக மனிதன் உருவாக்கும் மருந்துகளும் ஒன்றுக்கொன்று போட்டிபோட்டு முன்னேறுகின்றன. ஜெயமோகனின் ஒரு நல்ல அறிவியல் புனைவு.

திடீரென்று வந்த கெட்டகாலத்தால் தனக்குத்தெரிந்த ஒரே வேலையான நெசவு வேலையையும் இழக்கிறான் நன்னயன். பெண்டாட்டி பிள்ளைகளுடன் நடுத்தெருவில் நிற்கிறான். பிச்சை எடுத்து தான் சாப்பிட வேண்டும். ஆனால் பிச்சை எடுக்கத் தெரியவில்லை அவனுக்கு. அவன் நிலை பார்த்து இரங்கும் ஒரு ஏழை குரங்காட்டி - ஏழைக்கு ஏழை தானே இரங்குவான்! - தன்னுடைய பழக்கப்பட்ட ஒரு குரங்கு குட்டியைக் கொடுத்து வித்தை காட்டி பிழைத்துக் கொள்ள சொல்கிறான். மனித உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பை துல்லியமாக வார்த்தைகளில் வடிக்கும் நிபுணரான தி.ஜானகிராமனின் கதை இது.

"மனிதனை உருவாக்கிய ஆதிமனஎழுச்சிகளே அவனுடைய அன்றாட யதார்த்தத்துக்கு  முன்னால் அர்த்தமிழந்து கிடப்பதைக் காட்டும் கதைகளில் ஒன்று இது. நமது யோக  மரபு பல்லாயிரம் வருடத்து பாரம்பரியம் உள்ளது. அதற்காக பல்லாயிரம்பேர்  தங்கள் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்திருக்கிறார்கள். தன் வாழ்நாளெல்லாம் அதற்காக  ஒவ்வொரு கணத்தையும் செலவிட்டவர் இந்த குரு. ஆனால் கடைசியில் மரணம் - உயிரின்  வாழ்வாசை என்ற இரு அடிப்படை இயற்கைச்சக்திகள் மட்டுமே எஞ்சுகின்றன.   மிச்சமெல்லாம் வெறும் கற்பனை, வெறும் பிரமை-- என்று எண்ணச்செய்கிறது  இந்தக்கதை" என்கிறார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்.