In de jaren 50 verschijnt 'The soul of Toots Thielemans', een plaat die aantoont hoe Toots zijn eigen zwarte ziel alsmaar beter begrijpt. Het is de allereerste keer dat hij tijdens het gitaar spelen ook unisono fluit: een sound die hem niet veel later beroemd zal maken. We schrijven 1964 wanneer niemand minder dan John Lennon bewonderend naar de Rickenbacker-gitaar van Toots kijkt en denkt: 'Die wil ik ook'. Het is een van de vele linken tussen de opper-Beatle en Thielemans, die elkaar dat jaar ook effectief de hand schudden. In diezelfde periode verblijft Toots een hele tijd in Zweden, waar hij achter de schermen van een goed bekeken variétéshow het zaadje van 'Bluesette' plant.