sularında, Anadolu Ekspresi ile seyahat ederken; yanı başımda oturan güzel bir kız için yazdığım bu şiiri, Eskişehir’de inerken boşalttığım 20 numaralı koltuğa bırakmıştım, telefonumu ve ismimi de ekleyerek. Bayram dönüşü, İstanbul’daki evime vardığımda çalmıştı ev telefonum. “Şiirin çok güzeldi” demişti karşımdaki ses. Tanıştık o liseli kızla... Trende ve gelen konuşmanın sonrasında hissettiklerimle ilgilidir; Trende 1 ve Trende 2 şiirlerim. O zamanlar da duygularım, şimdiki yaşımda hissettiklerim kadar yoğunmuş. Belki, daha rasyonelim artık; ama hamuruma, şimdi olduğu gibi, o zaman da sevgi katılmış. İnsan çok değişiyor zamanla; ama özümüz aynı kalıyor.