MEZAR YAZISI

bir gün beni sevecek olursun,
severken cesur ol küçük.
öpüşürken ağırlaşıyorsa dudakların
ve sağırlaşıyorsa ne varsa olan biten.
puslanıyorsa karalar ve ıslanıyorsa başkaların,
öp, düşünme.
bakarsın o zaman alırım seni.
bir karakolun önünden geçecek olursun,
geçerken adaletsiz ol küçük.
ruhum oradadır içeride.
kırık bacaklı bir sandalye ve ileride,
benden kopmuş bir kaç kırık cam parçası.
bu baharlar artık değmiyorsa dışarıda el ele gezmeye
dal içeri, düşünme…
bakarsın o zaman alırım seni.
bir mezarlığın önünden geçecek olursun
geçerken metin ol küçük.
bir gün sen de gireceksin o aydınlık çemberin içinden.
soğuk ve tozlu taşların arasında ararken ismimi,
sızlıyorsa için ve kanıyorsan derinden;
öldü de, düşünme.
sayılı nefes çabuk tükenir.
heyecanlanma, biteceksin.
unutma!
o hayat seni yoracak,
sen bana geri döneceksin.
bir gün tekrar karşıma çıkacak olursun,
pişman olsan da dik dur küçük.
bakarsın o zaman alırım seni…

A Rh ve Pürtelaş

Bir yol buldum sana. 
Kolayca büyü diye. 
Önce emekle
Ve sonra yürü diye.

Biz alışmışız seninle sevişmeye telaşla.
Tenimizle, bedenimizle, kanımızdaki Rh’la.

Bir mezarlık buldum sana.
Yaşamaktan korkma diye. 
Ölümün öldüğü yerde ölmekten kaçmak niye?

Okuduğun kitap ol, 
İçtiğin su.
Bir kabiliyet ol çocukken edinilen.
Bir damla yağmur ol her yere yağabilen.

Bir çift eldiven buldum sana,
El ele tutuşmaktan utanma diye. 
Nerede bir ışık hüzmesi görsen güneş olacaktın.
Nerede ay görsen sen iki kere parlayacaktın.
Sen başka kucaklarda uyuyup uyanmayacaktın.

Bir amaç buldum sana.
Sebebiyetken sebepsiz olma diye.
Soruyken cevapsız kalma,
Kendini hep haklı sanma diye.

Bir ilk bahar buldum sana.
İlk günlerinde gösterişsiz bir koza.
Ruhunda kelebekler uçuşacak biz yaklaşırken yaza.
Bir zamir buldum sana.
Adı da ”sen”.
Ne güzel ”biz” olurduk sen terkedip de gitmesen.

Bir son buldum sana.
Adı elveda.

Baştan sona tekrar oku bu şiiri.
Daha da yazmam sana…

Can Bonomo / Delirmek Belirmektir / 2013

KADIRGA

MURATHAN MUNGAN

IHer şeyi süpürebilirsin;Sonbaharı süpüremezsin.Sen her şeyi süpürebilirsin;Sonbaharı süpüremezsin.YalnızsaSürekli bir sonbaharıSüpürür hep.Düşünemezsin.

II.YanarSobasındaYalnızınÜşüyenBakışları.LambasındaKaranlığa donukBir ışıkTitrerSönük-sönük.PenceresiDışına kapanmıştır,Kapısıİçine örtük.

III.YalnızBin yıl yasarKendiniBir anada.

IV.YalnıznNesi var, nesi yoksaTümü birdenbiredir.

V.YalnızBir ordudurKendi çölündeSonsuz savaşlarındaHep yenenKendi ordusunu.

VI.YalnızınSakladığı bir şey vardır;Boyuna yerini değiştirir,Boyuna onu arara.Biri bulsa diye.

VII.YalnızHem bilgesi,Hem delisidirKendi dünyasının.Ayrıca;Hem efendisiHem kölesidirKendisininTadını çıkaramazGörecesiz dünyasındaHiçbirinin

VIII.YalnızSürekli dinleyendirSöylenmemiş bir sözü.

IX.Sözünde durmasıYalnızın yalancılığıdırKendisine.Hep yüzüne vurur utancı.O yüzdenGözlerini kaçırırGözlerinden.

X.Yalnızın odasındaİkinci bir yalnızlıktırAyna.

XI.YalnızHep uyanırİkinci uykusuna.

XII.YalnızKendi bencininsen’idir.

XIII.Bir sözde saklanmış bir yalanıBir gözde okuduğundanBakmaz kendi gözlerine bile.

XIV.Hep susadığındaOKendi çölündedir.

XV.Kendi öyküsünüNe anlatabilenNe de dinleyebilen.Kendi türküsünüNe yazabilen,Ne söyleyebilen.

XVI.Bir zamanlar güldüğünüAnımsarda...Yoğurur hüzünün çamurunuAvuçlarında.

XVII.YalnızAranan tek görgü tanığıdırYargılanmasındaKendi davasının...Her duruşması ertelenirKavgasının.

XVIII.YalnızHem kaptanıHem de tek yolcusudurBatmakta olan gemisinin.Onun içinNe sonuncu ayrılabilirGemisinden,Ne de ilkin.

XIX.Yalnızın adı okunduğundaOkulda ya da yasamdaKimse'Burda'diyemez ..AmaYok da..

XX.Uykunun duvarında başladı...Önceleri bir toz gölgesi sanki;Sonra bir yumak yun gibi.Ama simdi iyice görüyorÖrümceğin ağınıGün gibi

XXI.YalnızDuymuş olduğunun sağırı,Görmüş olduğunun koruDurÖlür ölür ölürÖldürür öldürür öldürürDuyduklarını unutur,Duyacaklarını düşünür.

XXII.Yalnızın adınaHiç kimse konuşamaz..OKendi kendisininSanığıdır.

XXIII.YalnızÖnceden sezerSonra olacaklarıPaylaşacak biri vardır;Anlatır anlatır onaOlanları, olmayacakları.

XXIV.Her lekeKendisiyle çıkar.