در جوامعی که قدرت مرکز بر بنیاد ملی‌گرایی استبدادی و گرایش‌‌های فاشیسم‌محور استوارند، ملیت‌هایی که بیرون از دایره‌ی ملیت حاکم قرار می‌گیرند، به حاشیه رانده شده و در معرض ستم، بی‌عدالتی، فقر، تبعیض و فرودستی ساختاری قرار می‌گیرند.

در این میان، زنان از نخستین گروه‌هایی‌اند که هدف ستم‌های چندلایه واقع می‌شوند. تجربه‌ی زن‌بودن، تجربه‌ی تبعیض و فرودستی را نمی‌توان در قالبی واحد و یکدست تعریف کرد؛ زیرا این تجربه در تقاطع جنسیت با قومیت، طبقه، زبان و جغرافیا شکل می‌گیرد. نظریه‌ی تقاطع ستم (اینترسکشنالیتی) که از سوی کیمبرلی کرنشاو طرح شد، دقیقاً در همین نقطه معنا و کارکرد می‌یابد؛ جایی که ستم‌های جنسیتی و ملی/قومیتی در هم تنیده می‌شوند و کیفیتی مضاعف و پیچیده‌ای از تجارب را بیان می‌سازند.
در برنامه‌ی این هفته، به بررسی پیوند ستم ملی و ستم جنسیتی در زندگی زنان کورد و زنان ملیت‌های تحت ستم در افغانستان می‌پردازیم و می‌کوشیم این تجربه‌های درهم‌تنیده را از منظر رویکرد تقاطعی تحلیل کنیم.