مهاجرت در کشورهای همسایه و منطقه، قرار بود برای زنان افغانستان راهروهای رهایی‌بخشی  از آغاز دوباره زندگی اجتماعی را آماده کند؛ زندگی که توسط طالبان از آن‌ها بنابر زن‌بودن شان سلب شده بود. اما سیاست‌های سخت‌گیرانه در قسمت ارائه مدارک اقامت و به دنبال آن، اخراج سرتاسری افغانستانی‌ها، یک‌بار دیگر زنان را در کام محرومیت جنسیتی طالبان فرو برد.

 از طرفی، برای زنان اندکی که در داخل این کشورها باقی مانده‌اند، تجربه‌های متفاوت از سال‌های نخستین مهاجرت و ورود طالب دارند؛ فرار از پولیس با خودسانسوری، نقل مکان از یکجا به جای دیگر و حبس خانگی تکرار مجدد محرومیت از حقوق اجتماعی و انسانی آنان در کشورهای مذکور است؛ این‌بار اما نه به دلیل جنسیت، که بنابر «دیگری»بودن و هویت ملی. زنان از تعلیق زندگی اجتماعی تحت حاکمیت طالبان فرار کردند اما مهاجرت این تعلیق را نه تنها پایان نداد که همچنان دست به بازتولید آن زد. 

در این برنامه، ابعاد سیاسی، اجتماعی و روانی مهاجرت بر زنان افغانستان را با صابره اعتبار، جامعه شناس و استاد دانشگاه به بررسی گرفته‌ایم.