بعد از آن شرح مشاورۀ  امیر با وزیر آورده می شود در باب رفتن به هندوستان به این دلیل که "بر دلم می گردد شکر این نعمت را که تازه گشت بی رنجی که رسید و یا فتنه ای که بپای شد غزوی بکنیم بر جانب هندوستان دوردست تر تا سنت پدران تازه کرده باشیم و مردی حاصل کرده و شکری گزارده و نیز حشمتی بزرگ افتد در هندوستان و بدانند که اگر پدر ما گذشته شد ایشان را نخواهیم گذاشت که خواب بینند و خوش و تن آسان باشند"!

وزیر می گوید "خداوند این سخت نیکو دیده است و جز این نشاید و صواب آن باشد که رای عالی بیند. اما جای مسئلتی است" و شروع می کند به شمردن معایب این کار و نشان می دهد که امیر چقدر در شناخت اوضاع به بیراهه رفته است.

در نهایت خبر درگذشتن خلیفه القادر بالله در بغداد و بر تخت نشستن القائم بالله می رسد.