Bu bölümde, hepimizin zaman zaman içine düştüğü o belirsiz hissi konuşuyoruz: Gerçekten tükenmiş miyiz, yoksa hissettiklerimizi kendimize bile itiraf edemediğimiz için “abartıyorum herhalde” diyerek geçiştiriyor muyuz? Günlük sorumlulukların ağırlığı, bitmeyen beklentiler, sürekli güçlü görünme çabası ve yorulduğumuzu söylemekten çekindiğimiz anlar… Hepsi birleştiğinde içimizde bir çökkünlük yaratıyor ama çoğu zaman bunun adını koyamıyoruz. Bu bölümde tükenmişliğin nasıl hissettirdiğini, hangi işaretleri görmezden geldiğimizi, kendimizi suçlamadan nasıl farkındalık geliştirebileceğimizi ve gerçekten dinlenmeye ihtiyaç duyduğumuzda bunu nasıl anlayabileceğimizi konuşuyoruz. Kısacası, “sorun ne bende?” sorusunun biraz yumuşak, biraz içten ama tamamen gerçekçi bir yanıtını arıyoruz.