Şimdi her gece ellerinde fenerlerle geçen arkadaşlarım

Oturup düşündüm 

Unutkan bir ülke Eylül

Herkes unutuyor 

Ancak bir deniz sofrasında durulunca hatırlıyoruz. 

Ne kadar yoksuluz çocukluğumuzda.

Geleceğin büyük gemisi üstümüze geliyor

Bir tenis topu, koşan bir çocuk, bir gözyaşı bile değiliz.

Yalnızca bir ağaç ailesi ve bir köşede

Yıllardır bizi gözleyen hep aynı balta: Dalgınlık.

Düşünüyorum

nasıl budandık bahara ulaşmak için?

Şimdi sessiz duruyoruz kıyısında bir düşüncenin

Unutmamak için

Çünkü unutuşun kolay ülkesindeyiz

Ölü balıklar geçiyor kırışık bir deniz sofrasından

Ve ellerinde fenerlerle benim arkadaşlarım durmadan düşünüyorum

Ne kadar çok öldük yaşamak için.