İnsanın sevdiği şeyi yapması mı yoksa kabiliyeti olduğu şeyi yapması mı? Bunun üzerine bir iç sorgulamayı dinleyeceksiniz bu bölümde. Benim anlattıklarımdan çok sizin bu bölüm sonrası düşünecekleriniz size katkı sağlayacak.

Gençlerin eticarette nasıl bir fırsatı kaçırmaması gerektiğine dair birkaç kelam ettim. 

Sınırlar kapatıldı, vizeler durdu. Peki Türkiye'de olup Amerika'da girişimde bulunmak mümkün değil mi? Zorlukları nelerdir? Ne yapmalı...

Merhabalar. Bu bölümde çalışan olmaktan girişimci olmaya geçiş hikayemde yaşadığım bazı zorlukları ve karşılaştığım fırsatları anlatmaya çalıştım. Sonraki bölümlerde paylaşmamı istediğiniz hususları bana yazabilirsiniz.

Bizde zaten var olup başkalarında farklı bir isim ve ambalajla gördüğümüzde ne kadar güzelmiş dediğimiz değerlerden biri de minimalizm. Bizdeki adı kanaatkarlık. Biz kaybettiğimiz için pazarlama imkanımız da kalmadı maalesef bu değerimizi. Elin oğlu öyle güzel paketleyip sunuyor ki, sanki daha önce hiç bilmediğimiz birşey sanıp hayranlık duyuyoruz.

İnsanoğlu hatasında diretmeyi seven kibirli bir varlıktır. Kibrimiz bize hata yaptığımızı bildiğimiz zamanlarda bile hatamızdan dönmeye izin vermez bazen. Öyle zamanlarda kendimizi kandırmak için ‘Ben Böyleyim’ der geçiştirmeye çalışırız. Hatayı kabullenmek gururumuzu inciteceği için gururumuzu korumak adına hiç hata yapmamış gibi, o hataya sebep sanki bizde doğuştan var olan bir özellikmiş gibi ‘Ben Böyleyim’ deriz.

Bizim neslimizin hayatına giren en ümit verici şeyin adı girişimcilik. Lisede okurken tek hayalimiz üniversiteye kapak atmak, üniversitede okurken de tek hayalimiz bir şirkete kapak atmaktı. Kendi şirketimizi kurabilmek hayallerimizde bile yoktu, bırakın böyle birşeyi gerçekleştirmeyi.

Kabiliyet farklı şeydir, irade farklı şey. Bir insanın bir şeye kabiliyeti olup onu gerçekleştirme iradesi ortaya koyamayabilir. Dolayısıyla bu ikisinin birlikte geliştirilmesi çok önemli.