Tussenstop

Kunstschilderes en restaurator Yoke Ferwerda woont al jaren in Ede, maar moet eerlijk bekennen dat ze zichzelf nog steeds niet helemaal thuis voelt. En als we dan toch bezig zijn met bekentenissen; ja, ooit - tijdens haar opleiding tot restaurator - heeft ze er ook een keer een stuk gemaakt.

Een heel fijn gesprek over vrijheid, succes en geluk, over de reis van het maakproces en over het einddoel: “ik vind het prima als dingen vergeten worden.”

Was er geen financiële crisis geweest, dan had het zomaar gekund dat architect Maarten Hindriks niet zijn oude liefde hervonden had. Hangt het leven van toeval aan elkaar? Dat zou een te bondige samenvatting zijn van dit mooie gesprek over de kunst van het omdenken, waarbij elke uitdaging ook een kans op iets moois kan omhelzen.

“Wanneer ben jij voor het laatst in een gebouw geweest dat je heeft geraakt?” Het antwoord op die vraag geeft volgens Dirk Schlebusch waarom hij als architect niet echt bezig is met gebouwen. Het gaat hem te traag, er moeten teveel compromissen gesloten worden. Wat niet wil zeggen dat je niet kunt ronddwalen in of tussen zijn creaties. Een gesprek over verwondering en over waarom het ook fijn is om behalve kunst te maken ook fietskoerier te zijn.

Grote kans dat je ooit wel eens werk hebt gezien van de geboren en getogen in Edenaar Vincent William. Onder artiestennaam Combo beschilderde hij al heel wat muren in de regio. Dat begon ooit met de fascinatie over graffiti: “Ik vroeg me af, hoe dan? Hoe komt dat tot stand? Het had iets mysterieus. Dat trok me aan.” Jaren later is er veel veranderd, niet in de laatste plaats door de erkenning die er inmiddels is. Een fijn gesprek over een scene die ooit in de vandalen-hoek opereerde en inmiddels aanvoerder is van de steeds breder omarmde straatarm beweging.

Wat is veiligheid en waar vind je die, voor jezelf en vooral ook voor anderen? Een vraag die steeds centraler is komen te staan in al het werk van fotograaf en activist Percy Cicilia Jr. Het antwoord geeft hij tussen de regels van een mooi verhaal over elk jaar ergen anders wonen en thuis komen in Wageningen.

Vorig jaar had ze haar overzichtstentoonstelling in het tegelmuseum ter ere van haar veertig jarige carrière als keramiste met een uitgesproken eigen stijl. En toch, als je haar op de vrouw af vraagt: "maak jij over 5 jaar ook nog tegels?", dan weet ze het niet. "Ik kijk altijd wat er op mijn pad komt en beslis dan of ik het wel of niet doe." Een gesprek over kansen grijpen, doen wat goed voelt en de onrembare drang nieuwe dingen te leren.

Alleen al vanwege de naam en de komische verwarring die dat oplevert bij bezoekers verdient oprichter Tutku Yuksel de nodige waardering. Meerdere keren stonden mensen voor mijn voordeur als ik afsprak bij Thuis, de huiskamer van Wageningen. Een heel bijzondere plek waarvoor het zaadje al heel vroeg geplant werd, op een bodem van twee culturen. Het werd een mooi gesprek over thuis voelen en dat ook missen, over de wereld willen verbeteren en een zoektocht naar de beste manier om dat te doen.

Soms gaat het zoals het gaat. Soms werk je jaren aan je solo album en breekt er een pandemie uit als je hem wil releasen. Het verhaal van zoveel artiesten, ook van W O L K E, de eenvrouwsband van Katrin Ebbert uit Doorwerth. En dan? Dan ga je door.

Wanneer weet je dat je bassiste in hart en nieren bent? Ebbert spande als klein kind al elastiekjes op de ladekasten en trok de lades open om vervolgens aan de ‘snaren’ te plukken. Ze begon met piano, maar na een half jaar brak ze haar arm - op weg naar pianoles notabene. Daarna kwam de basgitaar pas in zicht, omdat ze in een bandje wilde spelen met vrienden. Inmiddels weet ze dat ze niet met iedereen in een band kan spelen. Een gesprek over doorgaan en groots dromen.

Al op de lagere school werd haar talent erkend. “Mijn juf ging met mijn tekeningen naar andere meesters en juffen om te laten zien wat ik gemaakt had.” Toch duurde het nog een hele tijd voor ze terugkwam bij het schilderen. Eigenlijk wilde ze namelijk in 3D werken. Niet voor niets ging ze Theatervormgeving studeren, Decors bouwen, dat was haar ding. Pas toen ze voor een expositie schilderijen nodig had die ze stuk wilde maken met een Stanley-mes, kwam ze terug bij haar oude liefde: “Ik schilderde een doek en daarna dacht ik ‘die is te mooi, die ga ik niet stuk maken’.”

Toch, als ze moet kiezen, “zou ik toch kiezen voor ‘verlies’, al zou ik niet zonder kunst willen leven.” Een bijzonder grappig gesprek over zware materie, met flink wat uitstapjes, omdat je als duizendpoot natuurlijk niet per se de beste bent in één ding doen :)

Wat een heerlijk gesprek was het weer, deze keer met auteur Annie van Gansewinkel. Waarin we voorzichtig beginnen bij het begin, het moment dat ze wist dat ze schrijver wilde worden, via het moment dat ze ook daadwerkelijk de sprong waagde naar uiteindelijk een primeur met de aankondiging van een nieuw boek en een enthousiaste procesbeschrijving van de eerste stappen. Het begin van dat ene boek dat geschreven moet worden en waar haar pensioen - ze is gestopt met het geven van cursussen - hopelijk voor ons lezers de katalysator voor zal blijken!