''...Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi. Boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Bana yaşamasını öğretmediler. Daha doğrusu, bana her şeyin öğrenilerek yaşanacağını öğrettiler. Yaşanarak öğrenileceğini öğretmediler. Ben de kolayca razı oldum bana öğretilen bu yanlışlara. İnsan, kendi bulurmuş doğru yolu. Ben bulamazdım. Bana, başkalarına gösterdikleri basmakalıp yolları öğrettiler. Başka türlü bir itina ile tutmalıydılar beni. Daha fazla değil, farklı... Normal bir insan olmaya zorladılar. Olmayınca da, anormal dediler. Ben de kendimi anlamadım. Bütün hayatım boyunca normal bir adam olmaya çalıştım.

İlk yalanı söyledikten sonra bir daha konuşmamalı insan.

Açıklamalar burada bitiyor. Gerek şarkılarda, gerek açıklamalarda sözü geçen insanlar, yerler, düşünceler, yapılan benzetmeler, anlatılan şehirler tamamen hayal mahsulüdür. Uydurmadır. Bunların içinde gerçek hayattaki yerlere, insanlara ve olaylara benzeyenler varsa, tesadüften ibarettir ve kimsenin üzerine alınmaması gerekir.

Fakat, içinde bulunduğumuz gerçek hayatta yaşayıp yaşamadığı ve başına gelenlerin gerçekten olup olmadığı hususunda bir şey söylenemez. Belki, yaşadığını sandığı hayat, bir rüyadan ibarettir ve uyandığı zaman o da bütün gerçekleri görecektir. Ya da herkes uyumaktadır da, onun yaşadıkları gerçektir. Belki dün rüya görüyordu, belki bugün rüya görüyor, belki yarın rüya görecek. Belki dün yaşıyordu, belki bugün yaşıyor, belki hep yaşayacak...

Bir insan hayalleriyle nereye kadar yaşayabilir?

Ben iç dünyama dönüyorum. Seni tanımadan önce güzel olduğumu bilmiyordum.''