Sert bir karakterim var zannediyorlar. Ama zayıfım.

Hiçbir şeyin acıtmadığını iddia etmeye çalışıyorum. Ama acıtıyor.

Her şey çok acıtıyor.

950 gram ağırlığında doğmuşum.

Babam bu dünyaya gelmek için dövüştüğümü söylerdi...

Her ne kadar acıyı gizlemenin, acı vermesini engellediğini düşünsem de,

Acıtmaz dediğim her şey katlanarak büyüyor.

Ama ben her zaman incinmediğimi söylüyorum.

Fiilen vurmamış olmaları, şiddete maruz kalmadığınız anlamına gelmez.

Bana asla zarar vermediklerini,

İçerde paramparça olduğumu bilsem bile, bunların bir anlamı olmadığını,

Ve her şeyin yolunda olduğunu söylüyorum.

Eylemlere,

Sözlere canım hiç yanmamış gibi...

Hiç acımamış gibi gülümsüyorum.

Bu küçük hayatın benim için ne kadar yıprandığını ifade edemiyorum.

Kendimden öteye de gidemiyorum.

Ve hiçkimse bunu görmüyor.

Sanki herkes ve her şey beni geride bırakıyor.

Sanki ben her şeyin ardında kalıp,

Ortadan kayboluyormuşum gibi hissediyorum.

Hiç kimse asla içeriye giremesin diye,

Katman katman çalılıklar

Ve dikenli teller vardı kalbimin çevresinde.

Çalışmayan bir aleti kapatıp açmak gibi,

Beni de her gece kapatıp kapatıp,

Her sabah açan yeryüzü

Sanki dünyaya gelmedim de,

Olmayan bir yerde

Olmayan birine bakıp bakıp çıktım ben

Susmanın ve izlemenin erdem olduğunu,

Tanıklığın gerçeği,

Bilginin de acıyı çoğalttığını öğrenmiştim.

Ama bu çağı da yanlış anlatacaklar, biliyorum.

Yolculuk bitiyor.

Ama varabilmiş değilim hiçbir sona.

Sanki zaman aniden sabrını yitirmiş

Sanki bedenim ikiye ayrılmış

Sanki tavan üzerlerime çöküyormuş

Sanki bende büyülü şelaleler varmış...

Omuzlarımın üstündeki baş, sanki başkasına ait

Kendimi iyi hissetmeyi özledim.

Özledim...Söyleyeceklerim bu kadar kısa, ve derin.