Saflığım ve telaşlı yanımla ruhunda bir sabah gülümseyişi olmak, kelimelerimle sana dokunmak istiyorum.

Yüzünde sarışın bir huzur var.

Gözlerindeki anlam, bir yanıyla evcil, öbür yanıyla sanki aşkın ayaklarına kapanacak kadar derin. Sana teşekkür ederim gözlerindeki bahçe hep ışıldadığı için.

İçimin denizinde bir kayık yüzüyor, bir de küskün kır çiçeği... Seni düşünürken boynumun sokağından bir fayton geçiyor. Seni düşünürken, bu şehirde kaybolmuş gibi oluyorum.

Sanki kalbime yağmur yağıyor. İçimden ılık bir ürperti kopuyor,

ve ensemden başlayan sıcaklık, hüznün buğusuna karışıyor. Kulağıma deniz kokusunun o

mavi sesi geliyor. İnsan bu masmavi sesle yıkanır da kurulanmak ister mi hiç?

Oysa ben ne kadar çok çocuk kalmışım...Tenimi sıksam nehir fışkıracak. Ruhumu başa sarsam, her yanımdan sokağa dökülecek iflah olmaz bir yaz duygusu. Bak, kırlangıçlar da geldi. Birazdan haziran göz kırpacak kalbimize. Martı yüzlü hayta bir çocuğum işte! Tatlı bir öpücüğün esintisinden, hevesli ve cilveli bir bakıştan, sıcacık bir kalbin fısıltısından, insanı incitmeyen masum günahlardan, incirin ve narın sohbetinden, ruhuma dokunan sahici bir aşkın inceliğinden başka ne isterim ki?

Güneş bakışlı, eflatun yürüyüşlü, hayatın balına koşan, dallarından sisli bir İstanbul manzarası taşıran, sevgisinde cömert, kuğu duruşlu göl çiçeği kadın!

Sahi...ben sana yazdan arta kalanları değil; üşüyen düşlerimi ve mimozaları anlatacaktım. Kirpiklerinden öpülecek bir yer ayır bana. Issız ve bozkır yanım şımarsın. Yatışsın şu hayat. Ve herkese akmayan ahşap şiirlerim uslansın...Ah benim lunapark şenliği çocukluğum ne kadar da dalgın ve konuşkan.

İçimizdeki cesur kıpırtı rüyasız kalmasın, renkler denizinin sönmeyen ey mor feneri! hüzünlü bir şarkı akıyor ellerimizden... ve neden hiç susmuyor gönlümüzün şakrak kuşları? Ben de akmak isterdim melekler deryası gözlerinden.

Sen, kımıldayan göğün ruhu, sıcak şarap, üzgün mektup, çılgın bir pınar olmalısın! Aşk denilen parkta sabahlasak da, güneş ruhumuzu yalasa ve sen bir kez daha yanımda uyusan ve ben incelikler ülkesi kalbine sokulup oracıkta ölsem. Resim gibiydi gövdemizin uykusuzluğu... ve gözlerimizdeki parıltı, en tutkulu gecelerimizdi. Sevgilim...gevezeliğimi bağışla ve beni içindeki avluya çıkar.