Ik dacht lange tijd dat ik best goed naar mezelf luisterde.
Als ik écht moe was, nam ik rust.Als iets écht te veel werd, deed ik een stap terug.Als ik écht niet meer kon, stopte ik.
Totdat ik ging kijken naar dat ene woord:
écht.
Want blijkbaar was moe zijn alleen niet genoeg. Ik moest moe genoeg zijn. Zolang ik nog kon werken, zorgen, koken, regelen en doorgaan, was er altijd wel een reden om nog even verder te gaan.
Daar zat voor mij een belangrijk inzicht:
Ik nam niet altijd rust wanneer ik rust nodig had. Ik nam rust wanneer ik vond dat ik voldoende reden had om haar te mogen nemen.
Veel kunnen dragen is een kracht, maar er zit ook een keerzijde aan. Want als jouw belangrijkste vraag is:
Kan ik nog? dan is het antwoord vaak heel lang ja.
Je kunt die afspraak nog wel doen. Je kunt die was nog wel opvouwen.Je kunt dat mailtje nog wel beantwoorden.Je kunt nog wel even door.
Maar ik kan dit nog en dit is wat ik nu nodig heb zijn twee verschillende dingen.
In deze persoonlijke aflevering van Van Binnen naar Buiten vertel ik over iets wat ik zelf heb moeten leren: dat ik niet eerst hoef op te raken voordat mijn behoefte aan rust geldig is.
Want wanneer mag jij eigenlijk stoppen?
Als je werk af is?
Als het huis gedaan is?
Als iedereen om je heen voorzien is?
Als je lijstje leeg is?
Als je moe genoeg bent?
Als rust pas mag beginnen wanneer alles klaar is, heeft rust één probleem: het leven is nooit helemaal af.
Er blijft altijd een was liggen. Een mail onbeantwoord. Een taak voor morgen. Iets wat je óók nog zou kunnen doen.
En dus ontstaat er een andere vraag: Kun je stoppen terwijl er nog iets ligt?
Niet omdat je niet meer kunt.
Maar omdat je besluit: Voor vandaag is het genoeg.
We kijken naar de voorwaarden die je ongemerkt aan rust kunt stellen. Naar het verschil tussen stoppen omdat je niet meer kunt en stoppen omdat je naar jezelf luistert. Naar de kleine signalen die vaak al veel eerder aanwezig zijn. En naar waarom rust geen beloning hoeft te zijn voor een dag waarop je voldoende hebt gepresteerd.
Want een signaal hoeft niet eerst een noodsignaal te worden voordat je het serieus mag nemen.
Let eens op de momenten waarop je tegen jezelf zegt: ‘Ik kan nog wel even.’
En zet daar één andere vraag naast: ‘Maar hoef ik ook nog even?’
Niet om je verantwoordelijkheden los te laten.
Wel om te ontdekken hoe vaak je doorgaat omdat je daar bewust voor kiest en hoe vaak omdat je vindt dat je nog niet moe genoeg bent om te mogen stoppen.
Dit is precies de beweging die we maken binnen Leven vanuit Rust.
Niet wachten tot je lichaam uiteindelijk zo hard spreekt dat je niet meer om de signalen heen kunt. Je leert eerder herkennen wat er in jou gebeurt, welke patronen je laten doorgaan, waar je grenzen liggen en wat jij nodig hebt.
Niet om minder betrokken, ambitieus of zorgzaam te worden.
Wel zodat je jezelf niet pas aandacht geeft wanneer het echt niet anders meer kan.
Ontdek Leven vanuit Rust bij FAAM
Ken je een vrouw die ontzettend goed is in doorgaan en meestal pas stopt wanneer ze echt niet meer kan? Stuur deze aflevering dan naar haar. En als Van Binnen naar Buiten je helpt om jezelf en je patronen beter te begrijpen, volg de podcast en laat een beoordeling achter. Daarmee help je meer vrouwen deze gesprekken te vinden. 💚
Je hoeft niet eerst op te raken voordat je naar jezelf mag luisteren.