Bu şiir bir içsel çatışmanın sesi, içsel bir mahkemeye sesleniştir.

“Merkez” tek bir şey değildir.

Şairin benliği, aşkın merkezi, duygularının kaynağı, bazen karşısındaki kişi ve bazen kendi iç sesi; hem de hayatla/aşkla olan hesaplaşmanın metaforudur.

Şiir, kendine, aşkın merkezine bir itiraftır.

Şairin iç sesiyle yaptığı bu hesaplaşma, aşkın geçiciliğini fark edişini, kendini kandırma sürecinden uyanışını gösteriyor.

Azalan sevgiyle birlikte; gerçeği artık inkâr edememesi, önceden görmezden geldiği eksiklikleri, tutarsızlıkları — “Seni seviyorum derken ben orada olmak istemiyordum.” — gibi satırlarla, duygusal samimiyetsizliğini kendine itiraf etmesi ve bir tür duygusal yüzleşme yaşaması…

Bu, aşkın bitiş sürecine dair insani bir dönüşümü gösteriyor.

Önce büyük bir tutku, ardından belirsizlik, sonra inkâr, nihayet kendi duygularına karşı dürüstlük.

Şair, artık “merkez”deki kişiyi değil, o merkeze yüklediği anlamı kaybediyor.