ПАРАДОКС-ыг ойлгох нь. Сургаалт үгс номын 2-3 дугаар бүлэг дээр хүн хэрхэн мэргэн ухаанд өсөж, хөгждөг талаар олон удаа дурдсан байдаг. Үүнийг ойлгохын тулд бид эхлээд парадокс (зөрчидөөнтэй) ойлголттой нүүр тулах болно.

Басамжлагч нэгний хэрсүү, хэлэмгий багны ард өөрийн оюуны чадамж, бодол санаандаа найдсан өөртөө хэт итгэлтэй бардамнал байдаг.

Мунхаг нэгэн зөвхөн өөрийнхөө нүдний өмнө л зөв байдаг. Энэ нь мунхагыг сэхүүн, биеэ тоосон сүйрэлрүү дагуулдаг зам болдог. Ямар ч хяналтгүй болсон хирнээ өөрийгөө бүхнийг хянадаг гэж бодохоос илүү тэнэглэл гэж үгүй байх.

“Шударга зөв хүний итгэл найдвар нь баяр баясгалан бол, Хар санаатны найдвар мөхдөг” (Сургаалт үгс 10:28).

Тэнгэрт нисэх ямар ч жигүүртэн харсаар байтлаа хавханд явж орохоор тэнэг байдаггүй билээ. Бусдын дээгүүр гишгэлж өөрөө дээш ахина гэж боддог хүмүүсийн дэргэд жигүүртэн шувууд илүү ухаалаг юм.

Залхуу хүн үргэлжид л ахиад жаахан амасхийгээдэхье гэсээр байх бөгөөд улмаар хоосон ядуу байдал гэнэт тэднийг нөмрөн авах болно. Тэрээр эргэн тойрны өчүүхэн зүйлсээр өөрийгөө хууран мэхэлдэг юм. Тиймээс ч өөрт тохиох боломжоо хором хормоор, чимх чимхээр алдсаар байдаг.

Асуудал таригч бол амар тайвныг тогтоогч, барьж байгуулагч, үймээнийг намжааж, аюулгүй болгодог эелдэг (Матай 5:9) хүний яг эсрэг дүр юм. Асуудал таригч нь эдгээрийг хийхийн оронд хамаг юмны холион бантанг хутгаж орхидог.

Мунхагуудын гол шинж чанар нь тэд гөжүүд, зөвхөн өөрийн нүдэнд л мэргэн байдаг ба засаж залруулах, шинийг суралцах боломжгүй байдаг.

Гэнэн хүн юм бүгдэд итгэдэг. Эдгээр хүмүүс аливаад дэндүү амархан нөлөөлөгдөж, удирдуулдаг. Тэд яг л жаахан хүүхэд шиг сэтгэл хөдөлгөсөн, анхаарал татсан зүйлсэд хэт автдаг.

Бид мэргэн эсвэл мунхагын аль нь байхыг оюун ухааны хүчин чадал бус хандлага маань тодорхойлдог