In die Griekse mitologie is daar die storie van Sisyfus, die stigter en koning van Korinte (Efyra). As mens was hy aanmatigend en arrogant, en die gode straf hom. In die onderwêreld kry hy die taak om ‘n groot rots teen ‘n bult uit te stoot, en net soos hy amper bo is, dan rol die rots al die pad terug, en dan moet hy oor begin. So hou dit vol, dag vir dag, tot in ewigheid. Stoot. Amper daar. Tevergeefs. Stoot. Amper daar. Tevergeefs.

Sisyfus se straf beskryf so baie mense se lewens. Alles wat hulle doen, voel vir hulle tevergeefs. Sonder die seën van die Here op ons lewens rus daar ‘n groot tevergeefsheid oor alles wat jy aanpak.

Dis wat Salomo ons leer in Psalm 127:1-2 (NLV).

“As die Here die huis nie bou nie, is die bouers se arbeid tevergeefs. As die Here die stad nie beskerm nie, waak die wagte tevergeefs. 2Tevergeefs werk julle so hard, van vroegoggend tot laatnag, soos julle swoeg om te bestaan. Maar vir hulle wat Hy liefhet, gee Hy dit in hulle slaap.”

Jy is welkom om saam met my hieroor te besin.