Oh, wat scheun. Nu wüllt de Afgeordneten in berliner Reichsdag je ennli dat brandniede Seekerheitspaket beslüüten. Föhlt Ju sick ook al so seeker?

Na jo. Toerst schull dat je so seeker ween, as so’n richti dicken Tampen, so een as de, mit de man groote Scheep an de Schlüüsenkant in Brunsbüttel fasttüddelt.

Dat weer mennige Lüüd in’t Parlament denn overs meist to seeker – un to simpel. Dorüm hett man dat Paket’n beten anpasst.

Nu is dat as so’n dicken Tampen, bi den bi twee, fief un negen‘nhalf Meter jeweils ’n Stück fehlt.

Jo, ick weet, mit so’n Tampen kann man twor nix mehr anstänni fastbinnen, overs wokeen seggt denn, dat jümmers allns so eenfach ween mutt. Af un to mutt man even ook mol ’n beten improviseern köön. Gooden Pfusch is nömli lang keen slechte Arbeid. Dat hett Olaf Scholz jümmers al seggt. Un dat hebbt je ook al wusst.

Jo, Politik is ni so licht to verstohn. Dorüm will ick dat mol ganz eenfach verkloarn: Seggt wi mol, wat dat ni üm Seekerheit, sünnern üm Koppweh geiht. Koppweh is ni scheun, dorüm dinkt sick ’n Deel vun de Parlamentariers ’n Gesetz ut, dat Koppweh verbeeden deiht. Wunnerbor. Mitmol fallt den een overs in, dat man sick mit de Aftheken vertörn deh, wenn man Koppweh ganz un gor verbeeden wurr. De anner meent, dat Koppweh je ook ganz praktisch is, wenn man sick mol vör düt un dat drücken will.

Dorüm ward Koppweh twor in Grundsatz verboden, overs blots denn, wenn de Pien in Dööz mang Klock negen un Meddag anfungen sünd. Dünnersdags gült dat Gesetz gor ni un sünnobends blots in Monot‘ in de de Bookstooven „M“, „U“ un/oder „R“ vörkümmt. Mondags sünd Fruunslüüd över 25 Johr vun dat Gesetz utnohm, wenn se keen Wellnsittich hebbt. Punkt.

Jo, so ward dat mokt. Ünnern Streek heet dat: Allns blifft so as vörher. Dat ward blots ’n beten fiegelienscher. Dorför hett allns sien Ordnung.

Un noch seekerer as dat Seekerheitspaket is, dat Politik un Verwaltung veel to dohn hebbt…

In düssen Sinn