Czuję, jak rzeczywistość zmienia częstotliwość i pyta mnie, po której stronie chcę zostać. Czy wahadło drga dlatego, że patrzę, czy dlatego, że kiedyś nie odebrałem telefonu w innym świecie? Gdzie przebiega granica między wspomnieniem a możliwością, między ciszą peronu a imieniem, które brzmi tylko przez ułamek sekundy? Jeśli rozrywam bilet na pół, czy naprawdę rozdzielam drogi, czy tylko zapisuję ich równoległość? Słucham miasta, które nie wie, czy jest hałasem, czy muzyką — i próbuję złapać rytm, w którym mogę oddychać.