Fröher weer dat so, dat Unkels, Tanten, Omas un Opas een gern mol sowat froogt hebbt as: „Na mien lütten Schieter, wat wullt du denn mol warrn, wenn du groot büst?“

De Froogerie fung an, as man so bummeli fief oder süss old weer. 

Wo schull man dor al weeten, wat man mol warrn wull? Ward dat hüüt eegentli jümmers noch froogt? Un wat seggt de Kinner dorop?

Veellicht „Influenzer“ oder so.

Fröher stunn Astronaut oder Lokomotivföhrer je hoch in Kurs. Tominst bi de Jungs. Hüüt söcht de Isenbohn mit de Lücht no Lokföhrers. Dösig, ne.

Wenn ick mit dat Weeten vun hüüt nochmol lütt ween kunn, un wenn mien Unkel oder mien Oma mi denn frogen deh, denn wurr ick seggen: „Ick will plastischen Chirurg warrn!“

Jo, würkli, dat weer doch wat mit Tokunft. Dor kunn man sick to Huus so’n lütten OP inrichen, in‘ Warktüüchschuppen oder so. So harr man ook glieks allns, wat man bruukt üm sick.

Dor wurr ick denn overs ni dat anbeeden, wat all de Kollegen al mokt, Bostverlängerung, dicke Lippen un sowat. Ick wurr mi spezialiseern, wurr Operatschoon anbeeden, de noch keen annern mokt. Man mutt blots sehn, wat de Lüüd piesackt.

Duum-Verlängerung‘ wurr ick to’n Bispeel moken. Man kinnt dat je: Wenn man dat Smartfoon mit blots een Hand bedeen‘ will, denn kümmt man mit ’n Duum eenfach ni överall hen. To kort.

Oder: Wenn man dat Smartfoon bi’t Autofohrn mit een Hand bedeen will, overs Probleem‘ hett, gliektiedig op dat Telefoon un op de Stroot to kieken. Dor segg ick blots „Oogen-Transplantatschoon“. Eenfach de Oogen vun’t Chamäleon insetten. Overs an de Sied vun Kopp, över de Ohrn, dor kunn man denn sogor no vöör un no achter gliektiedig kieken. Un den Schullerblick wurr man denn ook ni mehr bruuken.

Tscha, dor harrn mien Tanten un Unkels, mien Omas un Opas overs keeken, wenn ick dormols sowat op de Froog seggt harr, wat ick denn mol warrn wull. Un ick kunn mi vörstelln, dat se mi achteran nie weller dorno froogt harrn…

In düssen Sinn