gifft dat... Annerletzt weer ick op ’n Beerdigung, un no de Truuerfier in de

Kapell gung dat no de Graffsteed.

so bummeli 50 Lüüd, all in swatt – wat mit uns losweer kunn man also an un för

sick sehn.

direkt an den Weg, den wi loopen sünd, een Fruu borbi Unkruut op ’n Graff

uttorieten.

as wi op ehr toloopen sünd mol kort hoch, hett no uns henkeeken, sick den Sweet

vun de Stirn wischt un denn hett se sick weller no vöör bückt, so dat se uns

den Mors todreiht hett. Un ehrn Mors hett se uns wiest, bet wi all, also de

ganzen 50 Lüüd an ehr vörbi weern.

bi’n Kaffe wurr noch mehrmols vun düsse Fruu snackt.

mi ook Gedanken mokt. Wat hett se uns dormit seggen wullt, dat se uns ehrn Mors

wiest hett?

wull se to’n Utdruck bring‘, dat wir ehr dor all mol an kleihn kunnen. Dorbi

hett keeneen vun uns de Fruu kinnt. Wi hebbt ehr je ook nix dohn. Un üm sick an

Mors to kleihn, mutt man sick doch tominst ’n beten kinnen.

ook ween, dat se ut’n Kultur keem, in de dat wiesen vun’ Mors ’n Teeken vun

groote Anerkennung is. Ick kinn twor keen Land, wonehm dat so is overs veele

Länner kinn ick so un so ni.

gung ehr dat overs ook ganz eenfach so, as mennige annere Lüüd, de ick al mol

op’n Karkhoff sehn heff, wenn ick dor mit’n Truuergemeend langtrocken bün:

Mennige sünd luud an lachen un an sabbeln, as wenn man Luft weer, annere suust

op Rad mang de Graffsteen lang oder se sünd mit ehr Smartfoons an speeln.

gifft se overs doch noch, de Lüüd, de noch Respekt vör Truuernde hebbt, de de

Mütz afnehmt, wenn dor jüst ’n Minsch ünner de Eer bröcht ward oder de sick mol

’n Viddelstünn in Achtergrund hölt un mit dat wiedermokt, wat se vörharrn, wenn

de Beerdigung vörbi is.

glööv, dat gifft in Würklichkeit ook keen Kultur, wonehm dat wiesen vun‘ Mors

wat mit Respekt to kriegen hett. Un wenn ick sowat nochmol beleev un mi een

op’n Beerdigung sien grooten Mors vör de Nees hölt, denn patt ick dor eenfach

rin...

düssen Sinn