ซึ่งจัดขึ้นโดยรัฐ เป็นการ “อวดดี” ภายใต้การทรงแสดงตนของพระพุทธเข้าหลวง

ในฐานะ “ผู้นำ” ด้วยทรงรับเป็น “แม่กอง”

ในการจัดแสดงห้องแสดงด้วยพระองค์เองจำนวน 1 ห้อง

พร้อมด้วยพระมเหสี ที่ทรงรับเป็น “แม่กอง” จัดห้องแสดงอื่นอีกจำนวนหนึ่ง

ในท่ามกลางการจัดแสดงภายใต้การกำกับดูแลของชนชั้นสูง ทั้ง 55 ห้องนี้

ห้องที่ 17 ซึ่งจัดแสดงเรื่อง “หนังสือไทยต่างๆ” ชนชั้นกลางก้าวหน้าในยุคนั้น

อย่าง ก.ศ.ร. กุหลาบ ก็ได้เข้ามามีตัวตนในนิทรรศการของกลุ่มผู้ดีในครั้งนั้น

นับเป็นสามัญชนจำนวนน้อยที่ได้มีโอกาส

โดยได้นำหนังสือไทยโบราณที่เขาสะสมไว้มาร่วมจัดแสดงกว่า1,000 เล่ม

สร้างแรงสั่นสะเทือนส่งผลต่อความขัดแย้งมากมายกับชนชั้นสูง

นิทรรศการในฐานะเครื่องมือสื่อสารของรัฐและพื้นที่ของ “ผู้ดี”

ในนิทรรศการสมโภชพระนคร ครบรอบ 100 ปี

นยุคสมบูรณาญาสิทธิราชย์นั้น มีบทบาทหน้าที่

มีความสำคัญอย่างไรต่อสังคม และภาครัฐในฐานะผู้จัดงาน

ใช้นิทรรศการไปในทิศทางใด เพื่อประโยชน์ใด มาหาคำตอบกันค่ะ