14. Kiedy nadchodził pierwszy dzień wiosny, Marzanna była gotowa: leżała na dywanie między naszymi łóżkami, a jej spódnice wyglądały jak baśniowe kołdry i materace. Pokochałyśmy ją przez te chłodne wieczory, jej zapach krochmalu, połyskiwanie koralików, a najbardziej wełniane włosy ze sprutego swetra, które spływały na podłogę kaskadą jasnych loków. Miała więc swoją poduszkę, i grzebień, i uwielbienie w naszych oczach.