is je dat halve Leven, seggt man. Mach ween, wat dat sogor stimmt. Nu is Overs

Ordnung un Ordnung lang ni datsülbige. För den een heet Ordnung, allns, wat he

hett, gliekmäßi op’n Footborrn to verdeeln, för den annern heet dat, allns

akroot aftoheften un wechtorüüm.

gifft dor ook Mischform‘ vun. Bi Mennige süht dat op’n ersten Blick allns

schier un oprüümt ut, wenn man dor overs de Schappen opmokt, finn’d man dor

datsülbige Dörnanner as bi de annern op’n Footborrn.

man weet wo allns is, wenn man’t bruukt.

ward dat blots, wenn Lüüd mit ünnerscheedliche Oarten vun Ordnungssinn

tosomkümmt. Dat beleev ick to Huus jümmers mol weller: Wenn ick mi obends wat

op’n Köökentresen legg, dat ick nästen Morn bruuk, denn kann ick mi meist dorop

verloten, wat dat an nästen Dag ni mehr dor is.

miem Madam denn nömli wechsorteert. Un wenn ick ehr denn froog, wonehm se dat

henpackt hett, denn seggt se oftmols: „Weet ick ni.“

kann se sick overs doch dorop besinn, wo se wat henpackt hett. Annerletzt to’n

Bispeel weer ick an Eeten moken. Dat schull Steak geeven. Dree Stück Fleesch

harr ick al ferti broodt. Nu schull blots noch mien Steak in de Pann – dat harr

ick op’n Köökentresen packt, un ’n Stück Poppier doröver leggt, dormit de

Fleegen dor ni bikeem‘. Overs as ick no dat Fleesch langen wull, weer dat wech.

Ick harr glieks mien Fruu in Verdacht un heff ehr frogt: „Hest du dat Steak

hier wechnohm?“ „Och“, säh se dor, „weer dor Fleesch mang dat Poppier.“ Mi wurr

al ganz schwummeri. „Weetst du denn, wo du dormit afbleeven büst“, heff ick ehr

frogt. „Jo“, säh se, „dat is in de Aschtünn.“ Wech weer dat. Un ick harr doch

so’n Hunger.

mol ’n Liek verschwinnen loten mutt, denn pack ick de ook eenfach op’n Köökentresen

un denn is se an nästen Dag wech, as wenn ehr dat nie geeven hett.

sick eenfach ni an dat argern, wat man ni ännern kann, sünnern dat to sien

Vördeel nutzen. Overs dat näste Mol, wenn ick mi ’n Steak köff, pack ick mi dat

in de Breeftasch, bet ick dat eeten will...