Dösig. Fröher heff ick mit mien Kumpels över Mopeds un Deerns un all sowat snackt. Hüüt sabbelt wi mehr un mehr över Krankheiten – nu ook mit de Deerns. Bi de een‘ kniept dat hier bi de annern piert dat dor.

Dat is meist as’n Wettbewerb dorbin, wokeen denn de besten Maleschen hett oder de gröttsten OP-Narven.

Overs man mutt sick doch wunnern, wat de Dokters intwüschen allns moken künnt. Ick to’n Bispeel heff jüst erst ’n frisched Hüftgelenk kreegen. Dat kümmt mi jümmers noch vör as ’n wohred Wunner.

De ersten Doog heff ick noch in’t Krankenhuus leegen. Denn overs gung dat op Reha. No St. Peter.

Oha, heff ick dor erst dacht. Ick as Dithmarscher ganz alleent no Eiderstedt un denn ook noch mit’n verletzte Hüft?

Weer overs gor ni slimm. In Gegendeel, richti scheun weer dat. Un alleent weer ick dor ook ni. Dor weern ’n ganzen Schwung Dithmarschers.

Een vun mien Leidensgenossen keem ut Lieth - ick nööm em eenfach mol Wolfgang Kruus‘. Wolfgang harr dat in’t Krüüz.

Un vun dat Malleur in’ Puckel harr he keen Geföhl mehr in de Been‘. „Dor hebbt se mi de Wirbelsüül mit’n Dremel opbohrt. Un so langsom mark ick weller, dat ick ook noch Been‘ heff“, hett he mi vertellt.

An un för sick mach man dor gor ni över nodinken. Ook ni, dat se mi den Mors opsneeden hebbt, üm dor ’n frisched Hüftgelenk rintoklabüstern. Dat ole Gelenk hebbt se wechsmeeten. Dat hett je ook nix mehr döcht.

Tscha, nu seeten wi tosom in St. Peter un hebbt doröver sinneert, wat wi mit unse nieden Frieheiten allns anfangen kunnen.

Weller beter loopen, Rad fohrn, schwümmen un so wieder.

Mi geiht dat intwüschen weller richti good. Un so ganz langsom over seeker bün ick sogor al sowiet, dat ick anner Lüüd weller mit Schwung in Mors patten kunn.

Dat kann mien Kolleg‘ Wolfgang nu ook weller. Un dat Beste is: He kann dat nu sogor weller föhln, wenn he anner Lüüd in Mors patten deiht.

Jo, dat is doch good, wat dat Mediziners geeven deiht...

 In düssen Sinn