Çocukken bazı şeylere inanırdık.

Kanıt aramazdık.

Mantık sormazdık.

Sadece denerdik.

Bu bölüm, içimizdeki o alanı yeniden hatırlamaya dair.

Sihri bir güç olarak değil, hayatla kurduğumuz ilişkiyi değiştiren bir bakış olarak ele alıyoruz.

Bir oyunu ciddiye alır gibi...

bir ihtimali mümkünmüş gibi hissederek...

Bugün kendimize küçük bir alan açıyoruz:

"Ya sihir yapabiliyorsam?"

Ve belki de sihir, sandığımızdan daha yakınımızdadır.

-Hanna