خیلی از ما بی‌تعارف مایلیم کار و شغلی داشته باشیم که بی‌زحمت و درآمدش بالا باشد. یا اصلا کار نکنیم و زندگی تماما تفریح باشد. اما درآمد بالا هم داشته باشیم. اصلا چه خوب است که پدری داشته باشیم ثروتمند و مایه‌دار که دیگر هیچ نگرانی از فردای‌مان نباشد و زندگی تماما بروفق مراد. به راستی کار بی دردسر کدام است؟

اگر زمانی در جایی که کار می‌کنیم یا زندگی، با برخوردهای نامعقول یا مستبدانه مواجه شدید واکنش شما چیست؟ تسلیم می‌شوید؟ مقابله می‌کنید؟ شرم و حیا مانع بروز منویات قلبی شما می‌شود؟ از ترس از دست دادن موقعیت سکوت می‌کنید؟ چه باید کرد؟

همه ما کودکان را موجوداتی زیبا، با نشاط، دوست داشتنی و مظلوم و بی دفاع می‌دانیم و اگر پدر یا مادر باشیم برای آن‌ها بهترین‌ها را آرزو می‌کنیم و تلاش می‌کنیم تا آن‌ها انسان‌هایی موفق و سالم، و برای جامعه‌شان افرادی مفید باشند. اما آیا دیدگاه و طرز فکر همه ما برای رسیدن آن‌ها به این هدف یکی است؟

آیا در میان اقوام یا نزدیکان یا همسایگان‌تان افرادی را می‌شناسید که با دیگران متفاوت باشند؟ از نظر شکل ظاهری، طرز فکر، نوع پوشاک، شیوه زندگی، معلولیت‌ها یا نقایص مادرزادی؟ آیا می‌توانید با آن‌ها همچون افراد دیگر جامعه گفتگو یا معاشرت یا تعامل داشته باشید؟ آیا دیگران شما را از خودشان متفاوت می‌بینند؟ با شما چگونه برخورد می کنند؟ با یادی از گذشته این هفته همراه باشید.

آیا برای شما اتفاق افتاده که دوست یا یکی از اقوام نزدیک‌تان که به او علاقه داشتید به دیار دیگری هجرت کند؟ آیا خود شما روزی از وطن خود دل کنده اید و به امید زندگی بهتر از خانه و کاشانه گذشته‌اید و به سرزمینی غریب و دیگرگون روانه شدید؟ یادی از گذشته این هفته بولتن، قصه ای را از یک هجرت می‌گوید.

آیا در کودکی کتاب‌های ویژه کودکان را می‌خواندید؟ کتاب مورد علاقه شما چه بود؟ کودک شما چقدر کتاب می‌خواند؟ آیا کودک خود را تشویق به مطالعه می‌کنید؟ یا جایگزین‌های دیگری برای سرگرمی برایش در نظر گرفته‌اید؟

خیلی‌ها از کودکی به نوعی تربیت یا هدایت شدن که از تماس یا معاشرت با کودکانی که خانواده‌شان از نظر باور یا مذهب متفاوت‌اند ممانعت می‌شوند. آیا نتیجه این دوری و بی‌اعتنایی به دیگران به خاطر تفاوت عقیده چیست؟

خیلی وقت‌ها ممکن است از زندگی یا تلاش برای ادامه آن ناامید شویم. این جاست که وجود یا حضور یک دوست ممکن است به تغییر دیدگاه ما نسبت به زندگی کمک کند و با ایجاد اهداف و روش های متفاوت به ادامه زندگی امیدوار شویم.

چه می‌شود که کودکی به خاطر شخصیت و رفتار متفاوت‌اش برچسب‌هایی می‌خورد چون: بی‌عرضه، تنبل، شیطان یا بدذات؟ چگونه والدین به جای حمایت از فرزندشان، از او ناامید شده رهایش می‌کنند؟ سرنوشت چنین کودکی چیست؟

شاید کمتر به این نکته توجه کنیم که در میان فقرا کودکان و نوجوانانی هستند که از هوش و نبوغ سرشاری برخوردارند اما به سبب نداشتن امکانات؛ فرصت رشد و بالندگی را از دست می‌دهند. آیا می‌توان به آنان کمک کرد تا بتوانند آینده خود را بسازند و به حال جامعه خود مفید باشند؟