Sevinci üstlenen bir şeydi bu

Karanlık gecenin yıldızları gibi, tam bir kopukluk oluşurken

Orada yeni bir şey doğuyor

Haykırıyor tükenmezliğini

Bekliyor yola çıkmaya hazır bir gemi gibi

Belki dünkü gibi çıkagelirse ve bulursa acı birimizi

Unutma: "yalnız ölümdür susan, yaşam sessiz değildir asla"

Her şey gölgeler kadar aydınlık olsa da

Oradayız biz: yaşamda..

Ve duvarlara asılı resimler değişti.

Sürükleyip götüren neydi geceyi

Biraz öfkeli kabullendik her şeyi?

Gözden kaybolup yitirmeler, suskunlaştırdı çığlık çığlık

Bir yeşil sürüyor ağaçtan,

Damlalar düşüyor yağmurdan

Ağır ve soğuk

Dağılıyor durmadan...

Sürekli o sonsuzlukta beliyor bir türkü

Susmak bilmiyor duyulmadan

Gökleri getiriyor ısıtıp,

Toprağı getiriyor sonra,

Sonra...yeşiller

Ve çiçeklerle geliyor bak, bahar

Karanlıkta yürümeye alışamayız,

El yordamıyla bulunmaz ki yitirdiklerimiz,

Düşer geceden karanlık,

Güneşte belirmez yaralar,

Bir daha aramayız sanırız,

Öyle değil...(gülümse)

Şimdi bir deniz gerekiyor bize,

Dalgaların uyumla hareketi,

Ve kırılıp köpürmesi kıyılarda

Oynatması kumları,

Parçalaması ağır kayaları,

Bilinmesi gereken sonsuzluk: değişim

Her şey değişir, sürekli değişir

Başında esen rüzgarlardan sürüklenip gelen,

Acı birikmiş bir buluttan yağan yağmurun, boşalan bilincin yeniden kazanılması gibi...

Bir şey beliriyor...

Bir şey daha beliriyor

Karanlıkları tuttu aydınlık,

Hazırdık hepimiz bildiğimiz türküler dilimizde yürümeye..

Biliyoruz, zaman hiç geri dönmeyecek

Son vermeyi bilmeksizin

Biz hep, biraz biz kalacağız

Başka bir yol olmadığından değil

Çünkü öyle

Yaşam bilmez sessizliği

Yalnız, ölüm susar

Durur hiç konuşmadan

Bak...gözlerimizden okunur mu?

En son ne zaman yitirmiştik umudu?

Nasıl bulmuştuk sonra o rüzgarla gelen bulutu?

Baharda açan bir alaca menekşenin sesiydi duyulan:

"Dönüp geldim işte gizemle

Yapraklandım çiçek açtım bildiğim yerde

İlk uyandığımda duydum yağmurun sevincini

Damlalar düşerken toprağa

Yaşam sevdaların en deriniydi"

Duymuştuk önce,

Sonra görmüştük de

En deriniydi sevdaların yaşam

Kaç kez başlamıştık yeniden..

Her seferinde daha ileriden başladık yürümeye

Ölüm sustu işte - hiç konuşmadı aslında -