Karanlık sıvışıyor,

Korkunun denizleri saydam değil

Uyanıyor düşlerinden ırmaklar

Suda hüzünlü bir yaprak...

Okşuyor saçlarını duygusallığın

Bir çiçeğin maviliği...

Doyuruyor ergenliğimi...

Karanlığı bir çam dalı başlatıyor

Önce ormanlar vardı dalgın çocukların sevdalarında

Rüzgarlar mı taşır hala eski çağlar baltasını?

Gecenin bahçelerinde ırmak kımıldıyor

Suda sevdalı bir yaprak ölümün tarihini yazıyor

Ve ırmak Dağıtıyor yalnızlığı akarak kırmızı ve yeşil

Kendini bir yumruk gibi savuran suda çılgın bir yaprak

Coşku bir göçmen kuş çiziyor 

Mavi defterine tutsak zamanların

Kırlarla,

Dağlarla,

Sevdalarla Yaşanan

Nerdeyse gökkuşağı kadar kahraman

Suda ölü bir yaprak