Ben halka bakınca, gümüş tırnaklı kısraklar

Sırça kirpikli gelinler huylanır

Ben halka bakınca terlenirim

yaslanırım tarlaların gölgesine, tozuna

kirlenir gülkurusu mendilim.

Benim rengimle kim yarışabilir?

sancımı kimler altedebilir ben halka bakınca?

Ben ki kazdım, ellerimle boşalttım geceyi

yıldızları,

Hüznü ordan fırlatıp attım,

Dünyanın ırmakları dediğim yer

Aydınlık, gülümserlik ve sevda.

Oysa halkın göz çukurları çamurlanmıştır

Gözlerim...ne güzeldir halka bakınca

Gözlerimde böğürtlendir

Avuçlarımda nar,

Ayaklarını çıplatıp sulardan geçen çocuklar

Sevinçle kıpırdatır yapraklarımı.

Halkım

Bıçaklanmış bir kadın gibidir,

Kaygılar içinde yapayalnız,

Zehirli çiçeklerin uğultusu uzaklaşmaz kulaklarından .

Gözlerim neden güzeldir halka bakınca?

Beni neden küflemez o çökertilmiş anlam?

Her daim karnımda tıkılı duran şafak dünyalar biriktirir halk adına

Uykumun rengi yayılır dünyaya

Uykum çünkü uçarı, çünkü hovarda...

Yaşamak güzeldir

Gözlerim daha güzel

Gözlerim daha güzel halka bakınca

Ve sürülmüş toprağı

Yani insan türünü var kılan hız,

Yani, hatta tarlalarda

Savaşın, sevdanın rengi

Her güzellik bu rengin ardındadır

Yaşamak, bir başına bu rengi geçebilmez

"Ölümden korkup da sonunu sayan

Ölür gider, yar koynuna giremez".