Belki bu yüzden,

Ayın sevgili tanrıçası Sin

Mabedini unuttu Bu anlamsız boşlukta

Bu yüzden belki,

Bin yıl uyudu insan,

Ve uyandı sonunda.

Anladı Bir uyku olduğunu varlığın...

Ve cevapsız O günden sonra.

Biliyorum  O ürkütücü başlangıçta Bir şey bekliyor canlılar

Bir tufan olacak,

Her şey toplanacak başlangıca

Yılın ilk gecesinde,

Yaşlı kız Annesiyle çıkıp Yıldızların altında Ellerini açtığında,

Yalvardığında aya ve yıldızlara

Tanrıça duymuştu onu

Fısıldamıştı Kays’la

Aşk, kalbi korkuyla doldurur,

Sırrı yok eder,

Dokunur yalnızlığa

Bilmiyor tanrıça

Bu geçen zaman boyunca Yaşlı kız inandı Yüzünü sürdüğü taşlara

Mağaralara inandı çok.

İnandı orada kaynayan suyun İnsanı hayata bağlayacağına

Kapıları olsa da şehrin Nefes olamıyor ona

O gece uyumadı Yaşlı kız

Aynada beyaz bir kadın Bulmak umuduyla Koştu sulara

Belki bir el,

Aşka uzanan Deliliğe,

Gül kokusuna

Her şey,

Her şey unutkan...

Şu savrulan Küçük yaprak bile Çıksa girdiği kuyudan

Başka bir şey olacak...

Ama olmuyor.

Sonsuzluk korkusuyla Toplaşan görüntüler Şehri kuruyorlar

Mezarları oluyor şehrin.

Çocuk mezarlarında fulyalar açıyor...

Yaşlılarınkinde zakkumlar...

Her şey kendinin âhı

Toprak,

Taş,

Duvar...

Toprağı ve taşı Göğe taşıyan duvar

Biliyor Kulelere cevabı yok göğün,

Sonsuzluk, ay gibi

Esirgiyor kendini dünyadan.

Yaşlı kızın da bildiği bir şey var

Çıkıp, Önünde bağıracağı bir duvar bulabilir

Adı gibi mezar olan ne varsa Sığınabilir onlara

uzak her şey için Bir çizgi oluyor ağzı,

Göğsü doluyor-Sesini yitirmiş göğün Uğultusuyla

Yaşlı kız dolaşıyor avluda

Avluda sadece, Gözler var

İstiyor ki,

aradığını Anlayan biri varsa Baksın ona

Ama bakmıyor kimse...

Bakmıyor...