Koşuyoruz. Sürekli bir yerlere, bir şeylere, birilerine yetişiyoruz. Hız artık bir meziyet gibi; meşgul olmak değerli, dolu olmak başarılı sayılıyor. Takvimler doldukça kendimizi önemli hissediyoruz. Peki ya durduğumuzda? Yavaşladığımızda? İçimize çöken o tuhaf huzursuzluk neyin sesi?

“Yavaşlamak lüks mü ihtiyaç mı?” bölümünde tam da bunu konuşuyoruz. Bu çağın bize öğrettiği hız algısını, yetişme kaygısını ve sürekli üretme baskısını masaya yatırıyoruz. Yavaşlamanın neden suçluluk hissettirdiğini, neden boş kalmaya tahammül edemediğimizi ve durduğumuz an neden kendi iç sesimizle karşı karşıya kaldığımızı sorguluyoruz.