Yeni Şeyler Rejimi

Sezon finali yapacağımız bu bölümde alıştığımız, bize normal diye sunulana dönüp bir bakıp, bir kez daha böyle yaşamak zorunda mıyız diye soruyoruz.

Balkonlar, taşlıklar, kapı önleri… Konuğumuz Gizem Kıygı ile kaybettiğimiz mekânlar üzerinden değişen yaşam alışkanlıklarını, insan ilişkilerini ve mekânla kurduğumuz bağın nasıl dönüştüğünü konuşuyoruz. 

Rahatsızlıkla, çatışmayla ve farklılıkla karşılaşmaktan kaçınmanın 'kendini koruma' olarak sunulması; dayanışma, tahammül ve birlikte kalabilme becerilerini nasıl aşındırıyor sorusunu merkeze alıyoruz. “Rahatsız Etme” buyruğunun, bireyi korurken onu giderek yalnızlaştıran bir rejim dili haline gelmesini görünür kılıyoruz. 

İş sahibi olmak artık güvende olmak anlamına gelmiyor; diploma iş garantisi vermiyor, ücretler geçinmeye yetmiyor, gelecek ise giderek planlanamaz hale geliyor. Kaygıyı gerçekten bireysel bir ruh hali olarak mı yaşıyoruz, yoksa güvencesizlik, işsizlik ve sürekli kaybetme ihtimali onu toplumsal olarak mı üretiyor? 

Sosyal medyanın gündelik hayatı nasıl bir performans alanına dönüştürdüğünü; görünürlük, mahremiyet, influencer kültürü ve çocukların dijital dünyadaki varlığı üzerinden tartışıyor.

Eski şarkılar, eski diziler, eski mahalleler, eski aşklar… Geçmiş neden bugünden hep daha sıcak, daha güvenli ve daha “gerçek” görünüyor? Gerçekten eskiden her şey daha mı güzeldi, yoksa bugün ve gelecek bize yeterince iyi gelmediği için mi geçmişi durmadan güzelleştiriyoruz?

Modern aşkı ve ilişki biçimlerini; ekonomik güvencesizlik, kent yaşamı ve flört ekonomisinin etkileri üzerinden ele alıyor; bağ kurmanın giderek zorlaşmasının sınıfsal boyutlarını konuşuyoruz.

Son yıllarda gündelik dilimiz psikoloji kavramlarıyla doldu: toksik ilişki, narsist, manipülasyon, gaslighting, tetiklenmek, sınır koymak, travma bağı, güvenli alan… 

Neden kendimiz olamıyoruz; Dijital estetik trendler ve beden politikaları, bireysel tercih alanı gibi görünürken, sınıfsal ve kültürel sermaye ilişkileri üzerinden nasıl bir norm üretimi gerçekleştiriyor? 

Flanörlük bugün hâlâ mümkün mü, yoksa kent artık sadece tüketebilenlerin yavaşlayabildiği bir mekâna mı dönüştü?