İstanbul’da bazı semtler vardır.

Ne tamamen geride kalmıştır, ne de bugüne aittir.

Sadece hatırlayanların içinde yaşar.

1970’ler.

Yenikapı’da sabah, deniz kokusuyla değil; kömür, pas ve nemle başlar. Dar sokaklarda adımlar yankılanır, han kapıları erken açılır, evlerin içi gün doğmadan uyanır. Zaman acele etmez. Kimse bir yere yetişmeye çalışmaz.

Bu bölümde anlatılan hikâye, 1970’lerin Yenikapı’sında geçen, çocuklukla yetişkinlik arasına sıkışmış bir dünyanın izini sürer. Eski apartmanlar, soba başında kurulan hayaller, akşamları taşınan tencereler… Ve yan dairede yaşayan, kimsenin tam olarak hatırlayamadığı bir adam.

İlk başta her şey sıradandır.

Mahalle tanıdıktır.

İnsanlar bilinir.

Sonra bazı yüzler silikleşir.

Bazı evler sessizleşir.

Yan Daire: Yenikapı 1970’ler; korkuyu büyük olaylarla değil, eksilen ayrıntılarla kurar. Kapısı hiç kapanmayan bir daire, her akşam yakılan bir lambader, aynı sandalyede sallanan bir gölge… Ve zamanla şu sorunun belirmesi: gerçekten hatırladığın bir şey mi, yoksa hatırlamaya ihtiyaç duyduğun bir hikâye mi?

Bu hikâye, tek bölümlük bağımsız bir anlatıdır. Devamı yoktur. Aynı sokağa geri dönülmez. Çünkü bazı mahalleler değişmez; sadece sen değişirsin. Ve bazı evler, sen büyüdüğünde içinden sessizce kaybolur.

Yenikapı’da bazı daireler boştur.

Ama bu, kimsenin hiç yaşamadığı anlamına gelmez.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire

Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]