İstanbul’da bazı semtler vardır.

Ne tamamen yenilenmiştir, ne de eskimiştir.

Sadece katman katman birikmiştir.

Bakırköy.

Sabahları deniz kokusu gelir ama beton daha baskındır. Trafik sesi uzaktan duyulur. Hastanenin bahçesindeki ağaçlar hâlâ yerindedir. Büyük binalar hâlâ ayaktadır. Ama içlerinden geçen zaman, duvarlarda kalır.

Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nin çevresinde hayat her zaman biraz daha ağır akar. Koridorlar uzundur. Arşiv odaları penceresizdir. Dosyalar eskidir. Bazıları 1970’lerden kalmadır.

Bu bölümde anlatılan hikâye, bugünün Bakırköy’ünde, sıradan bir apartman dairesinde geçer. İnce duvarlar, eski bir bina, boş olduğu söylenen bir yan daire… Ve arşivden çıkan eski planlar.

İlk başta her şey sıradandır.

Ev düzenlidir.

Duvar düzdür.

Bakış normaldir.

Sonra bazı dosyalar tekrar etmeye başlar.

Bazı cümleler aynı kalır.

Bazı duvarlar diğerlerinden daha kalın çıkar.

Yan Daire: Bakırköy Arşiv; korkuyu geçmişte değil, tekrar eden hafızada arar. 1974 tarihli bir dosya, bugünkü bir apartman planına benzer. Aynı cümle, farklı bir imzayla yeniden yazılmıştır.

Ve zamanla şu soru belirir:

Gerçekten bir yan daire mi vardır…

yoksa sadece duvarın içinde unutulmuş bir boşluk mu?

Bu hikâye tek bölümlük bağımsız bir anlatıdır. Devamı yoktur. Aynı duvara geri dönülmez. Çünkü bazı boşluklar yer değiştirmez; sadece fark edilir.

Bakırköy’de bazı daireler boştur.

Ama bu, aralarında hiç boşluk olmadığı anlamına gelmez.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire

Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]

İstanbul’da bazı semtler vardır.

Ne tamamen geride kalmıştır, ne de bugüne aittir.

Sadece hatırlayanların içinde yaşar.

1970’ler.

Yenikapı’da sabah, deniz kokusuyla değil; kömür, pas ve nemle başlar. Dar sokaklarda adımlar yankılanır, han kapıları erken açılır, evlerin içi gün doğmadan uyanır. Zaman acele etmez. Kimse bir yere yetişmeye çalışmaz.

Bu bölümde anlatılan hikâye, 1970’lerin Yenikapı’sında geçen, çocuklukla yetişkinlik arasına sıkışmış bir dünyanın izini sürer. Eski apartmanlar, soba başında kurulan hayaller, akşamları taşınan tencereler… Ve yan dairede yaşayan, kimsenin tam olarak hatırlayamadığı bir adam.

İlk başta her şey sıradandır.

Mahalle tanıdıktır.

İnsanlar bilinir.

Sonra bazı yüzler silikleşir.

Bazı evler sessizleşir.

Yan Daire: Yenikapı 1970’ler; korkuyu büyük olaylarla değil, eksilen ayrıntılarla kurar. Kapısı hiç kapanmayan bir daire, her akşam yakılan bir lambader, aynı sandalyede sallanan bir gölge… Ve zamanla şu sorunun belirmesi: gerçekten hatırladığın bir şey mi, yoksa hatırlamaya ihtiyaç duyduğun bir hikâye mi?

Bu hikâye, tek bölümlük bağımsız bir anlatıdır. Devamı yoktur. Aynı sokağa geri dönülmez. Çünkü bazı mahalleler değişmez; sadece sen değişirsin. Ve bazı evler, sen büyüdüğünde içinden sessizce kaybolur.

Yenikapı’da bazı daireler boştur.

Ama bu, kimsenin hiç yaşamadığı anlamına gelmez.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire

Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]

İstanbul’da bazı sesler vardır.

Ne dışarıdan gelir,

ne de içeride başlar.

Sadece duyana ait olur.

Gece.

Fatih’te, eski bir apartmanda, yan yana duran iki daire vardır.

Biri yaşanır.

Diğeri… bekler.

Bu bölümde anlatılan hikâye, gece yayınında çalışan bir radyocu kadının, Nişantaşı’ndan koparıldıktan sonra sığındığı bir evde, yavaş yavaş çözülmesini konu alır. Program saatleri, ezanlar, suskunluklar… Ve yan daireden gelen, adını koyamadığı bir uğultu.

İlk başta her şey mantıklıdır.

Yorgunluk.

Alışkanlık.

Geçici bir dönem.

Sonra sesler kalır.

İnsanlar susar.

Ev genişlemez. Daralır.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire

Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]

İstanbul’da bazı evler vardır.

Ne terk edilmiştir, ne de gerçekten yaşanır.

Sadece içindekini aynı güne geri çağırır.

Gece.

Kadıköy Moda’da, eski bir apartmanda, yan yana iki daire vardır.

Biri doludur.

Diğeri… hep dolu gibidir.

Bu bölümde anlatılan hikâye, Amerika’dan dönüp çocukluğunun evine yerleşen bir adamın, Moda’da yavaş yavaş daralan bir zamana sıkışmasını konu alır. Sokaklar, barlar, plaklar, eski dostlar… Ve her seferinde aynı geceye bağlanan bir karşılaşma.

İlk başta her şey tanıdıktır.

Sonra tekrar eder.

Sonra fark edilir.

Bu hikâye, tek bölümlük bağımsız bir anlatıdır.

Devamı yoktur.

Aynı zamana geri dönülmez.

Çünkü bazı evler, seni dışarı atmaz.

Seni içeride tutar.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire

Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]

İstanbul’da bazı ışıklar vardır.

Ne aydınlatır, ne de karartır.

Sadece bakanı yerinde tutar.

Gece 1.

Cihangir’de bir apartmanın karşısında, her gece aynı saatte yanan bir lamba vardır.

Kimse neden yandığını sormaz.

Kimse ne zaman fark ettiğini tam hatırlamaz.

Sadece orada olduğunu bilir.

Bu bölümde anlatılan hikâye, Cihangir’de geçen, küçük bir detayla başlayıp yavaş yavaş yerinden kayan bir tanıklığı anlatır. Saatler, alışkanlıklar, pencereler… Ve gece 1’de yanması gereken ama bazen yanmayan bir ışık.

İlk başta bir rahatlama gelir.

Sonra merak.

Sonra pencereye biraz daha yaklaşma isteği.

Cihangir – Gece Lambası; korkuyu bağırarak değil, sessizce anlatır. Büyük olaylar yoktur. Kovalamaca yoktur. Sadece bakmaman gerektiğini bildiğin bir pencere ve bakarsan ne olacağını tam tarif edemediğin bir his vardır.

Bu hikâye, tek bölümlük bağımsız bir anlatıdır.

Devamı yoktur.

Aynı karaktere geri dönülmez.

Çünkü bazı geceler, bir kez yaşanır.

Ve bazı ışıklar, sönmez.

Sadece yer değiştirir.

Cihangir’de bazı daireler kilitlenmez.

Sadece…

kimin içeride olduğunu

unutmanı bekler.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire

Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]

İstanbul’da bazı saatler vardır.

Ne gündüze aittir, ne de geceye.

Sadece uyanık olanlara görünür.

Saat 02:17.

Gece vardiyasında çalışan bir 112 Acil Çağrı Merkezi operatörü için zaman, ekranın köşesindeki dijital rakamlardan ibarettir. Aynı cümleler, aynı kulaklık, aynı floresan ışıklar… Ta ki bir çağrı düşene kadar.

Bu bölümde anlatılan hikâye, İstanbul Beşiktaş’ta, tek bir gecede geçen, sıradan gibi başlayan ama yavaş yavaş yerinden kayan bir deneyimi konu alıyor. Sessiz aramalar, yanlış numaralar, prosedürler ve yazılı olmayan kurallar… Ve en önemlisi: kendi numarandan gelen bir çağrı.

Yan Daire: Beşiktaş, Saat 02:17; korkuyu bağırarak değil, fısıldayarak anlatıyor. Televizyondaki gibi kahramanlık yok. Arka planda yükselen müzik yok. Sadece kulaklığın içinden gelen bir ses ve cevap vermemen gerektiğini bildiğin bir an.

Bu hikâye, tek bir bölümlük bağımsız bir anlatıdır. Devamı yoktur. Aynı karaktere geri dönülmez. Çünkü bazı geceler, yalnızca bir kez yaşanır. Ve bazı kapılar, kapandıktan sonra bir daha aynı şekilde açılmaz.

Yan daireden gelen bir ses, yanlış çalan bir zil, açık kalan bir ışık… Hepsi tanıdık. Ama hiçbir şey yerli yerinde değil.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire. Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]