İstanbul’da bazı ışıklar vardır.

Ne aydınlatır, ne de karartır.

Sadece bakanı yerinde tutar.

Gece 1.

Cihangir’de bir apartmanın karşısında, her gece aynı saatte yanan bir lamba vardır.

Kimse neden yandığını sormaz.

Kimse ne zaman fark ettiğini tam hatırlamaz.

Sadece orada olduğunu bilir.

Bu bölümde anlatılan hikâye, Cihangir’de geçen, küçük bir detayla başlayıp yavaş yavaş yerinden kayan bir tanıklığı anlatır. Saatler, alışkanlıklar, pencereler… Ve gece 1’de yanması gereken ama bazen yanmayan bir ışık.

İlk başta bir rahatlama gelir.

Sonra merak.

Sonra pencereye biraz daha yaklaşma isteği.

Cihangir – Gece Lambası; korkuyu bağırarak değil, sessizce anlatır. Büyük olaylar yoktur. Kovalamaca yoktur. Sadece bakmaman gerektiğini bildiğin bir pencere ve bakarsan ne olacağını tam tarif edemediğin bir his vardır.

Bu hikâye, tek bölümlük bağımsız bir anlatıdır.

Devamı yoktur.

Aynı karaktere geri dönülmez.

Çünkü bazı geceler, bir kez yaşanır.

Ve bazı ışıklar, sönmez.

Sadece yer değiştirir.

Cihangir’de bazı daireler kilitlenmez.

Sadece…

kimin içeride olduğunu

unutmanı bekler.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire

Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]

İstanbul’da bazı saatler vardır.

Ne gündüze aittir, ne de geceye.

Sadece uyanık olanlara görünür.

Saat 02:17.

Gece vardiyasında çalışan bir 112 Acil Çağrı Merkezi operatörü için zaman, ekranın köşesindeki dijital rakamlardan ibarettir. Aynı cümleler, aynı kulaklık, aynı floresan ışıklar… Ta ki bir çağrı düşene kadar.

Bu bölümde anlatılan hikâye, İstanbul Beşiktaş’ta, tek bir gecede geçen, sıradan gibi başlayan ama yavaş yavaş yerinden kayan bir deneyimi konu alıyor. Sessiz aramalar, yanlış numaralar, prosedürler ve yazılı olmayan kurallar… Ve en önemlisi: kendi numarandan gelen bir çağrı.

Yan Daire: Beşiktaş, Saat 02:17; korkuyu bağırarak değil, fısıldayarak anlatıyor. Televizyondaki gibi kahramanlık yok. Arka planda yükselen müzik yok. Sadece kulaklığın içinden gelen bir ses ve cevap vermemen gerektiğini bildiğin bir an.

Bu hikâye, tek bir bölümlük bağımsız bir anlatıdır. Devamı yoktur. Aynı karaktere geri dönülmez. Çünkü bazı geceler, yalnızca bir kez yaşanır. Ve bazı kapılar, kapandıktan sonra bir daha aynı şekilde açılmaz.

Yan daireden gelen bir ses, yanlış çalan bir zil, açık kalan bir ışık… Hepsi tanıdık. Ama hiçbir şey yerli yerinde değil.

Bu podcast’te anlatılan hikâyeler, farklı anlatılardan ve deneyimlerden esinlenerek yeniden kurgulanmıştır. Bazı detaylar, anlatım amacıyla değiştirilmiştir.

© 2025 Yan Daire. Tüm hakları saklıdır.

İletişim: [email protected]