Yenilgi, yenilgim, yalnızlığım ve kimsesizliğim.

Binlerce yengiden de, bana değerli olan sen!

Dünyadaki tüm parlak başarılardan, sensin yüreğime yakın olanı!

Yenilgi, yenilgim, başkaldırım

Ve de benim kendimle tanışmam.

Sayendedir ki, hala ben, ayağı yere basan

Ve solmuş defneler peşinde koşmayan biri olduğumun bilincindeyim;

Ve sende yalnızlığımı buldum

Ve de herkesten uzak,

Ve de gururlu olmayı...

Yenilgi, yenilgim, benim parlak kılıcım

Ve de kalkanım.

Gözlerinde okudum tahtı arayanın, kendi kendisinin kuluna dönüştüğünü.

Ve, bir kimsenin derinliklerindeki esasını anlayabilmemiz için,

Onun gücünü söndürmemiz gerektiğini.

Ve ancak böylesine olgunlaştıktan sonradır ki,

Bir meyvenin tadına varılabildiğini.

Yenilgi, yenilgim,

Benim sözünü sakınmaz yol arkadaşım

Şarkımı, bağrışmalarımı, sessizliklerimi hep duyacaksın

Ve senden baska hiçkimse bana söz etmeyecek,

Kanat çırpınmalarından ve deniz kabarmalarından

Ve de geceleri yanan dağlardan.

Ve sen, tek başına ruhumun sarp ve kayalık yollarından tırmanacaksın.

Yenilgi, yenilgim, benim ölmez cesaretim

Sen ve ben fırtınada birlikte güleceğiz;

Ve biz ikimiz, derin mezarlar kazacağız içimizde ölmekte olanlara;

Ve tutunacağı tüm gücümüzle, güneşin karşısında;

Ve de tehlikeli olacağız.