35 yani yolun yarısına kadar ne sevdiğini bilmeyen, bir hedefi olmayan birinin sevdiği işi yapmaya başlamasının hikayesini yazdım. Gidemediğim tatiller, reddettiğim o uzun hafta sonu kahvaltıları, bir türlü sıfırlayamadığım kredi kartı ekstrem, giden sağlığım, yıpranmış sinir sistemim.. Neyse ki hepsini geri almayı başardım:)

Hayatın şıkır şıkır aktığı bir dönemde bir gün meme ucumdan kan geldi ve hayatımın seyri değişti. 3 sene önce yaşamış olduğum meme kanserini anlatıyorum.

Bu bölümü yaparken hep bir şarkı vardı kulağımda, kaç tekrar yaptım bilmiyorum, lütfen siz de bölüm biter bitmez açıp dinleyin ve hayal etmekten hiç vazgeçmeyin..

Sixpence None the Richer - Don't Dream It's Over

Sevdiğin insanlasın ya daha ötesi var mı? sorusuna evlilik içerisinde cevap arıyorum. Düğünde başımdan dökülen konfetiler gibi parlak ve hafif miydi gerçekten her şey?

Annelik yolculuğumun ilk zorlu dönemini çok da konuşulmayan bir taraftan anlatıyorum.

Gözlerini kapat, derin bir nefes al ve tekrar et: Ben yeterliyim, ben elimden gelenin en iyisini yapan bir anneyim, yeterince iyiyim.

Ben hayattan "mükemmel" bir hamilelik ve doğum beklerken o bana "yeterince iyi" olanı verdi, ben de kabul ettim. Hem zaten mükemmel diye bir şey yok, "yeterince iyi" olmak var, öyle değil mi?