مشکل خیلی از ما اتفاق‌های بد نیست

چیزهاییه که هنوز اتفاق نیفتادن...

ما معمولاً از خودِ واقعیت آسیب نمی‌بینیم،از داستانایی که ذهنمون درباره آینده می‌سازه آسیب می‌بینیم.«اگه تنها بمونم چی؟»، «اگه شکست بخورم چی؟»، «اگه دیگه هیچ‌وقت خوشحال نشم چی؟»

ذهنی که تحمل ابهام رو نداره، برای پر کردن جاهای خالی شروع می‌کنه به ساختن بدترین سناریوها و خیلی وقت‌ها اون توهم‌ها از خودِ واقعیت دردناک‌ترن.

شاید یکی از مهم‌ترین نشونه‌های سلامت روان این نباشه که همیشه آروم باشیم؛بلکه این باشه که بتونیم با نامهلوم های زندگیمون کنار بیایم، بدون اینکه ذهنمون فوراً ما رو به سمت فاجعه ببره.

بعضی وقتا فکر می‌کنیم داریم انتخاب می‌کنیم، در حالی که فقط بین دو راهی‌ای قرار گرفتیم که از قبل برامون ساخته شده.

تا وقتی ریشه‌ی اتفاقات رو نشناسیم، ممکنه اسم اجبار رو بذاریم «انتخاب».

شاید وقتشه یه بار از زاویه‌ای متفاوت به ماجرا نگاه کنیم.

همه‌مون یه جاهایی کم میاریم... یه جاهایی دلمون می‌خواد بی‌خیال همه‌چی بشیم.

ولی تاب‌آوری یعنی همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی دیگه نمی‌تونی، یه نفس عمیق بکشی و فقط یک قدم دیگه برداری.

قرار نیست همیشه حالت خوب باشه یا همیشه قوی باشی. اشک ریختن، خسته شدن و حتی گاهی جا زدن، بخشی از زندگیه. مهم اینه که اجازه ندی سختی‌ها تعریف‌کننده‌ی مسیرت باشن.

بعضی وقتا انقدر دلمون می‌خواد یه اتفاق خوب بیفته که هر چیزی رو به نفع خودمون تفسیر می‌کنیم...

ردفلگ‌ها رو نمی‌بینیم، به خودمون می‌گیم «حتماً درست می‌شه» و تا وقتی همه‌چیز خراب نشده، باورمون نمی‌شه اشتباه می‌کردیم.

چند بار شده برای اینکه کسی ناراحت نشه، به خودت «نه» بگی؟

خیلی از ما فکر می‌کنیم اگر درخواست دیگران را رد کنیم، آدم بد، خودخواه یا بی‌ادبی هستیم. اما واقعیت اینه که نگفتنِ نیازها و احساسات، بیشتر از هر چیز به خودمون آسیب می‌زنه. شما بیشتر در گفتنِ «نه» مشکل دارید یا در بیان کردن نیازهایتان؟

چهار مرحله رهایی از غم و اندوه

عزت نفس یا خودشیفتگی

اضطراب اجتماعی

فرصت سازی در بحران - گفتگو دکتر یحیی علوی با مهرسا شرع الاسلام

انصاف و خشم