صمیمیت توی هر رابطه‌ای یک شکل نداره.

آدم‌ها با شخصیت‌های متفاوت، ممکنه نیازهای متفاوتی برای نزدیک شدن، احساس امنیت و دیده‌شدن داشته باشن.

گاهی چیزی که برای تو نشونه‌ی صمیمیته، برای شریک عاطفیت اصلاً همون معنا رو نداره؛ و همین تفاوت می‌تونه کم‌کم بین دو نفر فاصله ایجاد کنه.

رابطه فقط درباره دوست داشتن نیست

گاهی درباره قدرت، نقش‌ها، نیاز دیده‌شدن و ترس‌هایی‌ست که هیچ‌وقت بلند درباره‌شان حرف نمی‌زنیم.

با تغییر نقش زن و مرد در دنیای امروز، خیلی از تعریف‌های قدیمی رابطه هم تغییر کرده‌اند. اما آیا ما واقعاً یاد گرفته‌ایم چطور با این تغییرات کنار بیاییم؟

استقلال،امنیت،مسئولیت‌پذیری،نیاز به یکدیگر و حتی مسائل مالی،همه می‌توانند در یک رابطه به نقطه‌ای حساس تبدیل شوند؛مخصوصاً وقتی هر دو نفر احساس کنند جایگاهشان آن‌طور که باید دیده نمی‌شود.

شاید مسئله این نباشد که چه کسی قوی‌تر است یا چه کسی به دیگری نیاز دارد

شاید مسئله این باشد که چطور می‌شود در کنار هم، هم مستقل بود و هم احساس ارزشمند بودن کرد.

یه زمانی برای گرفتن وقت از مشتری، فقط کافی بود تماس بگیری و خودت رو معرفی کنی؛

اما امروز خیلی وقت‌ها حتی جواب تماس رو هم نمیدن.

واقعیت اینه که مشتری خیلی زودتر از چیزی که فکر می‌کنیم درباره‌مون تصمیم می‌گیره؛

در همون چند ثانیه‌ی اول، قبل از اینکه حتی وارد اصل صحبت بشیم.

پس مسئله فقط این نیست که «چی بگیم»؛

مهم‌تر اینه که چطور مکالمه رو شروع کنیم تا مشتری احساس نکنه با یک فروشنده‌ی دیگه طرفه و واقعاً دلش بخواد به ادامه‌ی صحبت گوش بده.

فروش از لحظه‌ای شروع نمی‌شه که محصولت رو معرفی می‌کنی؛

از همون اولین جمله‌ای شروع می‌شه که مشتری باهات ارتباط میگیره.

بعضی وقت‌ها برای بهتر شدن توی فروش، لازم نیست فقط تکنیک‌های فروش رو تمرین کنیم؛ باید خودمون رو برای موقعیت‌های واقعی هم آماده کنیم.

یکی از همین موقعیت‌ها، وقتی‌ـه که مشتری درخواست تخفیف می‌کنه.

اگر قبلاً این شرایط رو تمرین نکرده باشیم، ممکنه همون لحظه دستپاچه بشیم یا واکنش اشتباهی نشون بدیم.

گاهی برای قوی‌تر شدن توی فروش، باید قبل از اینکه موقعیت واقعی سراغمون بیاد، خودمون رو به چالش بکشیم.

خیلی وقتا مشتری خودش دقیق نمیگه چی می‌خواد،اما توی حرف‌هاش کلی سرنخ وجود داره.

اگه بتونی نیاز واقعی مشتری رو درست تشخیص بدی،پیشنهاد دادن محصول خیلی راحت‌تر میشه و احتمال خرید هم بالاتر میره.

پس قبل از اینکه بخوای محصولتو بفروشی،

یه سؤال مهم از خودت بپرس:

«من واقعاً فهمیدم مشتری چی می‌خواد؟»

گاهی مشکل ما کمبود انگیزه نیست

خاموش کردن بخشی از وجودمونه که می‌خواد رشد کنه.

وقتی خودشکوفایی درون ما سرکوب بشه، ممکنه خودش رو با رفتارهایی نشون میده

ریشه‌ی رشد، همیشه ازیه درد شروع می‌شه

اما اگه این درد از ظرفیت ما بزرگ‌تر بشه، به جای ساختن ما، می‌تونه ما رو غرق کنه.

شاید یکی از عمیق‌ترین انگیزه‌های ما برای خودشکوفایی این باشه:

اینکه دیگه مجبور نباشیم همون دردهای قدیمی رو بارها تجربه کنیم.

مشکل خیلی از ما اتفاق‌های بد نیست

چیزهاییه که هنوز اتفاق نیفتادن...

ما معمولاً از خودِ واقعیت آسیب نمی‌بینیم،از داستانایی که ذهنمون درباره آینده می‌سازه آسیب می‌بینیم.«اگه تنها بمونم چی؟»، «اگه شکست بخورم چی؟»، «اگه دیگه هیچ‌وقت خوشحال نشم چی؟»

ذهنی که تحمل ابهام رو نداره، برای پر کردن جاهای خالی شروع می‌کنه به ساختن بدترین سناریوها و خیلی وقت‌ها اون توهم‌ها از خودِ واقعیت دردناک‌ترن.

شاید یکی از مهم‌ترین نشونه‌های سلامت روان این نباشه که همیشه آروم باشیم؛بلکه این باشه که بتونیم با نامهلوم های زندگیمون کنار بیایم، بدون اینکه ذهنمون فوراً ما رو به سمت فاجعه ببره.

بعضی وقتا فکر می‌کنیم داریم انتخاب می‌کنیم، در حالی که فقط بین دو راهی‌ای قرار گرفتیم که از قبل برامون ساخته شده.

تا وقتی ریشه‌ی اتفاقات رو نشناسیم، ممکنه اسم اجبار رو بذاریم «انتخاب».

شاید وقتشه یه بار از زاویه‌ای متفاوت به ماجرا نگاه کنیم.

همه‌مون یه جاهایی کم میاریم... یه جاهایی دلمون می‌خواد بی‌خیال همه‌چی بشیم.

ولی تاب‌آوری یعنی همون لحظه‌ای که فکر می‌کنی دیگه نمی‌تونی، یه نفس عمیق بکشی و فقط یک قدم دیگه برداری.

قرار نیست همیشه حالت خوب باشه یا همیشه قوی باشی. اشک ریختن، خسته شدن و حتی گاهی جا زدن، بخشی از زندگیه. مهم اینه که اجازه ندی سختی‌ها تعریف‌کننده‌ی مسیرت باشن.

بعضی وقتا انقدر دلمون می‌خواد یه اتفاق خوب بیفته که هر چیزی رو به نفع خودمون تفسیر می‌کنیم...

ردفلگ‌ها رو نمی‌بینیم، به خودمون می‌گیم «حتماً درست می‌شه» و تا وقتی همه‌چیز خراب نشده، باورمون نمی‌شه اشتباه می‌کردیم.