Biliyor musun sen bir şiirde ilk satırsın,

İlk sözcük

Beyaz bir gül,

Beyaz bir gül ne kadar beyaz olursa o kadar

Ne kadar suysa bir su

O kadar

Ben en yakın yüzüm yüzüne

Uyandığın sabaha, yatağına

Birden bulup birden yitirdiğin bir şey olur ya, ona

Bir dağ okulunda ilk derslere giren çocuklara,

İlk coğrafyacılara,

İlk harflerine bir alfabenin.

Yüzün ki, korkular verir bana- ne zaman yüzümü tutsam yüzüne

Ben ki, ölüme hiç eğilmedim

Hiç girmedi sözlüğüme

Belki sokağa ilk çıkan bir çocuktur ölüm

Belki senin bazen topuz yaptığın saçın

Bir yabançiceği ya da ve daha ilk geliyordur dünyaya

Bir demet maydanozu koparıp bırakmak belki de.

Dedim ya hiç bilmiyorum

Belki de benim sık sık çıkarıp baktığım bir fotoğrafın

Bıyıkları hep yüzüne düşen bir adama çektirdiğim- bir suya bakarken

Bir suya

Duru mu duru ve daha sessiz kendinden.

Ben ki, seninle aştım yasları

Koydum çağıma adımı

Bir burukluğu, yüzün gibi.